BRUNO GAUMETOU

TÜRKÇE (For English, please scroll down. Pour Français, prière de voir en bas.)

Bugün e-posta üzerinden üzücü bir haber aldım; bir zamanlar

Walt Disney Paris stüdyosunun başında olan Bruno Gaumetou’yu 12 Ekim 2018'de kaybetmişiz.

Mösyö Gaumetou (kendi “Bruno” dememde israr etse de ona hep öyle hitab ederdim) bir centilmendi, ve aramızda sıcak ama saygılı bir dostluk gelişti, stüdyodaki pozisyonlarımızın gerektirdiği resmiyeti zorlamayan bir arkadaşlık. Stüdyoya yakın oturduğum için yürüyerek giderdim, o da sıhhi ve atletik yönünden dolayı yürürdü ve yolda sık sık karşılaşırdık. “Comment vas-tu, Tahsin?” (“Nasıl gidiyorsun?”, bizdeki “nasıl gidiyor” anlamına) diye sorar, ben de “à pied” (“yürüyerek”) şeklinde, sınırlı Fransızcamın yettiği bir kelime oyunuyla karşılık verirdim. Bu aramızda tekrar eden bir espri, nerdeyse bir ritüel haline gelmişti.

Seneler sonra, 2009'da, yine beraber çalışmamıza ramak kaldı. Mösyö Gaumetou Disney Paris’in çabalayan kalıntısı olan Neomis Animasyon’un başındaydı ve ben de yeni yapılacak uzun metrajlı Titeuf filmine uzaktan canlandırma yapacaktım. Sahnelerim toptan geri çevrildi, olysa çoğu baştan kabul edilmişti. Hâyal kırıklığına uğradım dersem çok hafife almış olurum. Mösyö Gaumetou kabul edilmeyen ve kullanılmayacak olan sahnelerimin ücretini ödeyerek büyük bir asalet örneği gösterdi. Aynı asil davranışı prodüksyon şirketi MoonScoop’dan göremeyecekti ama. 26 Ocak 2014'te  yeni eski çalışma arkadaşlarıyla paylaştığı buruk bir elektronik postayla MoonScoop’un Neomis'e Titeuf çalışmalarından doğan borçlarını ödemediğini, bu yüzden stüdyonun kapanacağını bildirdi. (Bu olayla ilgili daha fazla bilgi için bkz:  "Olamadı İşte", 28 Ağustos 2015.)

Bruno Gaumetou daha 23 yaşında Azrail’le yüzyüze gelmişti. Kanserdi, ve onu yenmeyi başardı. Zorlu günlerden hayata yeni bir bakışla çıkmıştı. “Ölümün Bana Verdiği bu Hayat” (Cette Vie que la Mort m’a Donnée) başlıklı kitabıyla tecrübelerini ve düşüncelerini kamuoyuyla paylaştı.

Canlandırma dünyasından çekilerek başka teşebbüslere yönelince artık Annecy Festivali’nde karşılaşma şansım kalmadı. Bugün beni tahmin edebileceğimden çok daha fazla vuran acı haberden sonra artık hiçbir zaman, hiçbir yerde karşılaşamayacağımızı kabul etmek zorundayım.

Comment vas-tu, Tahsin? 

Ce matin, plutôt mal, M. Gaumetou. (Bu sabah, biraz kötü Mösyö Gaumetou.)

Sağda: Mösyö Gaumetou Annecy'de videokameramıza
yakalanmış, yukarıdan aşağı 2001, 2005 ve 2009.

ENGLISH (Pour Français, prière de voir en bas.)

Today I received a sad e-mail; Bruno Gaumetou, who once headed Walt Disney Feature Animation, Paris, has left us on October 12th, 2018.

Years later, in 2009, I almost had a chance to work with him again; he was managing Neomis Animation, the struggling remnant of the Walt Disney Feature Animation Paris, and I was to animate scenes for the Titeuf feature from home. My scenes were all turned down, en masse, after most had been first approved. To say I was disappointed is a mild way of putting it. M. Gaumetou had the noble spirit to reimburse me for my efforts, even though none of my animation was used. The production firm, MoonSoop, was apparently less chivalrous in dealing with him and Neomis; On January 26th 2014 M. Gaumetou sent out a resentful e-mail to present and former collaborators detailing how MoonScoop failed to pay Neomis for the studio’s efforts on Titeuf, and how Neomis had to close it’s doors because of that. (For more on that story, see:  "It Could Have Happened", 28 Ağustos- August 2015.)

M. Gaumetou had once had a close brush with the grim reaper as a young man of 23. It was cancer, which he managed to overcome. He emerged from the ordeal with a new outlook on life, which he shared with the general public in his book “This Life, Which Death Gave Me” (Cette Vie que la Mort m’a Donnée).

He left the field of animation for other ventures, which meant I could no longer hope to run into him at the Annecy Festival. Now, with this sad news which hit me far more than I would have thought, there is no longer a chance of running into him anywhere.

Comment vas-tu Tahsin?

Ce matin, plutôt mal, Monsieur Gaumetou. (Rather bad this morning, M. Gaumetou.)

  Right: M. Bruno Gaumetou caught by our videocamera in

 Annecy, from top downwards in 2001, 2005 and 2009.

FRANÇAIS:

J’ai reçu une triste nouvelle par e-mail ce matin. Le 12 Octobre 2018, nous avons pérdu Bruno Gaumetou, autrefois dirigeant du Studio Longues Métrages Disney de Paris.

Monsieur Gaumetou (je l’ai toujours appelé de ce ton formel, même qu’il a insisté sur “Bruno” tout simple) était un vrai gentleman, et nous avos cultivé une amitié aussi chaleureuse que cordial, de sorte qu’on ne dépassait jamais les limites de nos positions professionelles dans le studio. J’habitai dans le voisinage du studio et j’y suis allé en marchant. M. Gaumetou était amateur d’une vie saine et sportive, et marchait également. Nous nous sommes rencontrés très souvent en chemin. “Comment vas tu, Tahsin?” demandait-il, “à pied”, répondai-je, faisant un calembour au mesure de mon Français limité. Ceci est devenu une blague repetée, presqu’un rituel entre nous.

Les années ont passées, on était arrivés à l'an 2009, nous avons failli travailler ensemble sur un autre projet. M. Gaumetou était devenu le dirigeant du Studio Neomis, formé des restes du Studio Disney Paris. Il s’agissait du projet longue métrage Titeuf le Film, et je devait animer des plans dès chez moi. Mais tous mes plans ont finis par être réfusés en masse, autant plus doulereux pour moi puisqu’une bonne partie êtait déjà acceptée. J’était déçu, bien plus que déçu! M. Gaumetou, cet âme noble, m’a rembourse pour la totalité du travail qui ne serait plus utilisé. La société de production, MoonScoop agitait d’une manière beaucoup moins chivalresque envers lui et Neomis; En 26 Janvier 2014 M. Gaumetou a envoyé un e-mail plein d’amertume à ses collaborateurs, actuels et anciens, racontant comment MoonScope àvait réfusé d’honorer ses dettes pour le travail du studio sur Titeuf, faite qui forçait Neomis à fermer ses portes. (Pour les details de cette mésaventure, voir: "Olamadı İşte- It Could Have Happened", 28 Ağustos- Août 2015.)

M. Gaumetou était un jeune homme de 23 ans quand il avait fait conaissance de l’ange de la mort pour la première fois. Il souffrait du cancer, maladie mortelle qu’il avait reussi de vaincre. Sa lutte lui avait donnée une toute autre vision de la vie, et cette vision, il a partagé avec la publique dans son livre Cette Vie que la Mort m’a Donnée. 

Il s’est retiré du monde d’animation pour se lancer a d’autres poursuites, ce qui a mis fin à toute possibilité, pour moi, de le rencontrer au Festival d’Annecy. Apres la nouvelle triste que je viens de recevoir, et qui m’a touchée plus profondement que j’aurais jamais cru, il ne reste plus de probabilité de le rencontrer où que ce soit!

“Ou vas tu, Tahsin?”

“Ce matin, plutôt mal, Monsieur Gaumetou.”

 À droit: M. Bruno Gametou surpris par notre caméra video à Annecy, de haut en bas en 2001, 2005 et 2009.

BİR OTOPORTRENİN ANATOMİSİ- ANATOMY OF A SELF-PORTRAIT

TÜRKÇE: (For English, please scroll down.)

1991 yeni yıl, evli bir çift olarak ilk.

Lâle ile 1990'da evlendik; 1998 yapımı Who Framed Roger Rabbit hâlâ gündemdeydi. Lâle'nin bana tavşan kimliği vermesi o günlere rastlar, çünkü filmde Jessica'nın Roger hakkında dediği gibi ben onu güldürüyormuşum. Kendimi tavşan olarak resmetmeye başladım, ama aramızda bir espri olarak.

Yanılmıyorsam bir karakterin arkasına saklanma, gerçek yüzümü gizleyerek o karakter aracılığıyla konuşma fikrini 1953 yapımı Lili filminden aldım. Bu filmde Mel Ferrer duygularını dışa içine kapanık, vuramayan bir kuklacıyı oynuyordu. Böyle olunca Leslie Caron'un oynadığı Lili karakterine karşı

1953 yapımı Lili filminde Leslie Caron,
Mel Ferrer'in kuklalarıyla sohbette.

beslediği hisleri kuklaları aracılığıyla ifade ediyordu. Bu fikri benimsedim ve zaman zaman benim namıma konuşacak karakterler tasarladım. Canlandırma derslerinde yardımcım olarak tasarladığım Biki isimli fare bu karakterler içinde en fazla kullandığım oldu. (Bu karakter Bilkent'te öğretim görevlisi olduğum sırada ortaya çıktığı için adı Biki oldu. B-K=Biki.)

Ama Biki ben değildi. Değişik yetenekleri vardı, herdaim genç, çoğu zaman neşeliydi. Hem çizgi filmci hem de pilot olduğu için benim ve babamın meslekleri arasında bir köprü kuruyordu. Beni kişiliğimi temsil etmiyordu, daha ziyade takdir ettiğim bir arkadaş gibiydi.

Biki canlandırma masasında animatör (solda) ve çift kanatlı uçağıyla pilot (sağda.)

Bir noktada Larry Gonick!in "Evrenin Çizgi Tarihi" (Cartoon History of the Universe) kitaplarına merak sardım. İlk iki kitabı bitirdikten sonra üçüncünün son sayfasında yazarın bir fotoğrafını gördüm. Çok şaşırdım- kitapta konuları sunan ve

Larry Gonick ve pofesörü çiziyor.

açıklayan profesör karakterinin kendi karikatürü olduğunu varsaymıştım, ama Sn. Gonick ona hiç benzemiyordu. İşte o anda bir aydınlanma geldi: kendinizi temsilen bir karakter yaratacaksanız bunun aynada gördüğünüz surata benzemesi gerekmiyordu. Içinizden gelen bir karakteri tasarlayıp kullanabilirsiniz; onu kendiniz gibi düşünüp çizer ve canlandırırsanız bir müddet sonra kendi jestleriniz ve ifadelerinizi ister istemez ona verirsiniz. Bir bakıyorsunuz bir anlamda o olmuşsunuz; yaşını göstermeyen, albenisinden birşey kaybetmeyen bir karakterin görünüşünü giyinmişsiniz.

Walt Disney otoportresini yapıyor.
Disneyland'in kadrolu ressamı 
Charles Boyer, Norman Rockwell'in
tanınmış nükteli otoportresine
gönderme yapmış.

Ve tavşan figürünü ciddi ciddi kullanmaya başladım. Kendim gibi hissetmek için (kendim gibi "görünmesi" değil) tasarımında ayarlamalar yaptım. Benim gibi labada lubada yürüyor, sol gözü süzgün bakıyor, benim gibi giyiniyordu. (Boynunda edelweiss desenli boyunbağı vardı ve kareli gömlek tercih ediyordu) ve göbekliydi. Diyabet olup zayıflayınca tasarımını değiştirmekte tereddüt ettim, ama şimdi hissedilir şekilde daha zayıf!

 

Tavşan diabet teşhisinden önce dobiş ve mutlu, sonrasında ince ve zarif.

Doğal olarak bütün avatarlarımda tavşanın yüzü var, Facebook'taki kapak fotoğrafımda da gözükmesini istedim. İşlem tahmin ettiğimden de teferruatlı oldu, beklenmedik birçok yeri öyle ya da böyle yamalamam gerekti. Üstelik bazı detayları öne çıkartmak için eşyaların, detayların yerlerini dijital olarak değiştirdim. Tam memnun kaldım, Facebook'da üstten alttan çok fazla kırpıldığını farkettim. Bunun üzerine odanın tavşanın kulaklarının arkasında kalan kısmından da yararlanmak için fotoğrafın sağ tarafını ayırıp kaydırdım- bu sayede Lilo da resme girmiş oldu.

Facebook'ta çoğu insanın asla görmeyeceği bir resim için neden bu kadar uğraştım? Herhâlde başka yerlerde de kullanabileceğim, hatta kendimden sonraya da kalacak, tam hatırlanmak istediğim gibi bir otoportre yaratmak istemiş olmalıyım.

ENGLISH:

Newyear 1991; our first as a married couple.

Lâle and I were married in 1990, when the 1988 film Who Framed Roger Rabbit was still very topical. Lâle called me a rabbit because "I made her laugh", borrowing Jessica's line from the film. I started drawing myself as a bunny, but only as an inside joke.

I think it was the 1953 film Lili that gave me the idea of hiding behind a character- speaking through that character, concealing your real face. In it Mel Ferrer is a withdrawn, unsociable puppeteer who

Leslie Caron chatting with Mel Ferrer's puppets
in the1953 film Lili.

expresses his feelings for Lili (Leslie Caron) through his puppets. Taking the hint, I have spoken through several characters, mostly through Biki, a mouse character who served as my spokesman when I was teaching animation. (I came up with him at Bilkent University, hence the name: B-K= Biki.)

But Biki wasn't me; he was multi-talented, perennially young,
more cheerful than not, an aviator and an animator, bridging my father's and my own professions. He wasn't an alter ego, he was more like a friend I looked up. When drawing myself, I stuck to caricatures of my physical appearance, as is the usual way.

Biki as animator at his animation desk (left) and aviator with his bi-plane (right).

At one point I became a fan of Larry Gonick's The Cartoon History of the Universe. After going through the first two books, I saw a photo of him on the final page of the third. I was

Larry Gonick drawing the professor.

really surprised- I had always assumed that the professor character who introduces and explains the topics in the book would be a caricature of himself. Mr. Gonick looked nothing like the professor. Then it dawned on me- to create a figure to represent yourself, you don't have to make it look like the face you see in the mirror. You're free to design any character that feels right for you; if you draw and animate it with the thought that it is really yourself, you'll be giving it your own expressions and gestures without even really trying. 

Walt Disney painting a self portrait-
by Disneyland illustrator Charles Boyer,
a referece to the famous whimsical self-portrait
by Norman Rockwell.

So I started using the rabbit design in earnest, modifying him to "feel" more like me (not "look" like, "feel" like). He had a plodding gait like I did, a drowsy left eye, wore what I wore (including a neckerchief with an edelweiss pattern and showing a marked preference for checkered shirts) and was rather on the plump side. When diabetes struck, and I lost weight, I was reluctant to change the design, but now the bunny is considerably thinner.

The Bunny blithely plump before diagnosed as diabetic, and svelte afterwards.

Of course the bunny appears as all my avatars, and I wanted to make a really good illustration for my facebook cover photo. The operation turned out to be more involved than I thought, since I had to patch up a lot of bits one way or another, and I moved various details around to make some things come out. Then I found Facebook was cutting too much from the top and bottom, so I taking advantage of the area hidden behind the ears, I split the background photo and moved the right side further right, extending the image. 

Why did I take so much trouble with a Facebook cover photo that most people would never see? I think it was because I wanted to create a definitive self portrait that I could use elsewhere and even leave to posterity.

RAKS-I ŞAHANE- DANCE TO PLEASE A SULTAN

TÜRKÇE: (For English please scroll down.)

Canlandırma ve dans, özleri hareket olan iki kardeş sanat. Ve canlandırmaya dans çok yakışıyor. Kendim ancak pek kötü dans edebilirken dans eden karakterler canlandırmak özellikle hoşuma gider. Kendi kültürümüze iyice yerleşmiş olan göbek dansını da küçümsemem hiçbir şekilde!

1994 yılında olmalı, Berlin Hahn Film Benjamin Blümchen video filmleri serisi içinde bir ortadoğu öyküsü canlandırmayı üstlenmişti. "Tapınak Kedisinin Sırrı" (Das Geheimnis der Tempelkatze) adındaki bu bölümün bir göbek dansı sekansı içerdiğini öğrenince o sekansın tamamını canlandırmaya gönüllü oldum- Avrupalılara bırakamazdım ya! O sırada Ankara'da oturuyorduk ve canlandırmaları oradan yapıp gönderdim. ("Tahsin Lâle Özgür Animasyon Tic. Ltd. Şti." adına!)

Seneler sonra, Disney Paris'te Tarzan filminde çalışırken birisi (1997, belki 98) o sırada Dreamworks'ın yapılmakta olan "Mısır Prensi" filmi için hazırlanmış deneme canlandırmaları getirdi içeren bir kaset getirdi. Bir tanesi ortadoğu dansı yapan bir kadın figürüydü (bitmiş filmde göremedim). Güzeldi, ama benim bildiğim göbek dansı değildi. "Bu iş böyle yapılır" edasıyla bir göbek dansözü canlandırdım- kaba tabii! Arkadaşlara gösterdim, sonra işimize döndük. Resimleri sakladım!

Türkiye'ye döner dönmez Karaköy'de Kasa Galeri'de "Çizime Farklı Yaklaşımlar" karma sergisine davet edilince resimleri ortaya çıkardım.Kaba çizimleri temizlemedimse de mavi kalemle "bağladım". Canlandırma sanatını tanıtan bir videoklip hazırlayıp rakkasemi içine uyarladım, resimlerin kendileri de videoyla birlikte sergilendi. (26 Ocak-16 Şubat 2000) Ben o montajı başka yerde yayınlamadım (bir gün altyazı eklerim diye) ama internette yayınlayan olmuş. Sonunda şirket belgeselimiz de var. Birinin başı, öbürünün sonu kesik ama yine de bakın isterseniz: "Tahsin Özgür Belgeseli".

Bu sergiye katkılarımdan etkelenen Galeri Apel'den "2001 Gece Masalları" karma sergisi için davet aldım (5 Ocak-4 şubat 2001). O sergi için değişik bir mizansenle yeni bir klip yaptım, bunun için yeni canlandırmalar da ilave ettim- rakkasemin yerden ayağı kalkışı gibi. O klibi burada paylaştım. Bkz: "2001 Gece Masalları", 11 Eylül 2010.

Şimdi rakkasemin resimlerini tarayarak daha kaliteli bir klip yapma imkânım oldu; onu da burada sunuyorum. 

GÖBEK DANSINI BİZ BİLİRİZ- ASK US ABOUT BELLY DANCING from tahsinozgur on Vimeo.

Videoklip/ Videoclip

Benjamin Blümchen Das Geheimnis der Tempelkatze, 1995.

("Tapınak Kedisinin Gizemi"/ "The Mystery of the Temple-Cat")

göbek dansı sekansı/ belly dance sequence.

RAKKASEM- MY DANCER from tahsinozgur on Vimeo.

Videoklip/Videoclip

Rakkasem/ My Dancer 

1997(?)/2000

ENGLISH

Animaton and dance are really sister arts, since the essence of both is movement. And dance can look great in animation. I may be a lousy dancer myself, but I take great pleasure in animating dancing characters. And I certainly look down upon belly dancing, for so long a part of our culture. 

It must have been 1994, Hahn Film Berlin undertook the production of the Das Geheimnis der Tempelkatze ("The Mystery of the Temple-Cat"), a middle-eastern adventure in the direct-to-video Benjamin Blümchen series. When I heard there was to be a belly dancing sequence, I volunteered to animate all of it- I could't let the Europeans mess that up, could I? We were living in Ankara at the time, so I worked from there and sent the scenes over (billed for "Tahsin Lâle Özgür Animasyon Tic. Ltd. Şti."). 

Years later, while working at Disney Paris on Tarzan (probably 1997 if not '98) someone brought in a cassette of experimental animation for The Prince of Egypt, then in production at Dreamworks. There was a dancing female figure, which I did not spot in the final film. It was fine, but far from the belly dance that I was used to seeing. I took it as a challenge and animated a belly dancer, rough of course, with the air of "this is how it's done fellas!" I showed it to my friends and we all went back to work. But I kept the drawings!

Shortly after our return to Turkey I was invited to a joint exhibition on the theme of "Different Approaches to Drawing". I took out the roughs and tied them down with blue pencil. I prepared a video explaining the process of animation and integrated the animated dancer into it.  The drawings were exhibited with the video. The venue was the "Kasa Gallery", inside an unused, cavernous safe in an old bank building in Istanbul's Karaköy district (January 26th to February 6th, 2000). I never shared that video online, though I meant to; I always hoped I could add subtitles. But others have.Here's one with our "company demo" added; there are chunks missing from the beginning of one and the end of the other though:  "Tahsin Özgür Belgeseli" ("Tahsin Özgür Documentary").

Apparently impressed by my contributions to this exhibition, Galeri Apel invited me to the "2001 Nights" joint exhibition (January 5th to February 4th 2001). I shot and edited together a new video corresponding to the theme, and made some new animation of my dancer, including the bit where she gets up from the floor. I did share that video on this blog. See: "Tales of 2001 Nights", 11 Eylül- September 2010.

Now that I have the possibility of scanning the drawings rather than shooting with a camera, I have put together a higher quality video of my dancer, which I am presenting herewith.

TATSIZ BİTEN PERİ MASALI- FAIRYTALE WITH A SORRY ENDING

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Dreamworks'un Shrek başarısından sonra masallarla dalga geçen filmler modası geldi.

Batıyla yeni birleşip özgür ve kapitalist dünyaya açılan eski Doğu Almanya'da bir banka da müvekkilerine büyük getiriler vadederek "dünya piyasasında pazarlanacak yeni bir canlandırma filme" yatırım yapmaya teşvik etti. Shrek'in prodüktörlerinden biri- adı John Williams- yeni projenin prodüktörü olarak Amerika'daki oturduğu yerden yüklü bir maaşa bağlandı. Deneme canlandırmalarına 2002'de İstanul'dan katıldım (bkz. "Rapunzel", 12 Ocak 2011). Derken prodüksyon durduruldu. Bir yıl kadar sonra yeniden başladı.

Bu iş için Berlin'de Hahn Film stüdyosu kiralanmıştı. İyi bir ekip toplandı, Lâle'yle bavulları topladık ve biz de gittik. Eski çalışmalarım ortadan kaybolmuştu ve herşey baştan başlıyordu. 

Hafta içi çalıştım, hafta sonu gezip Almanya'yı keşfettik, unutamayacağım kadar güzel ve dolu bir yaz geçti. Ama prodüksyonda bir gariplik vardı. Storyboardlar üretiliyor, sahneler yapılıyor, ama kimse gelip bakmıyordu.

Sonbahar geldi ve bütün yapraklar birdenbire döküldü- bir toplantıyla filmin bundan böyle üç boyutlu bilgisayar tekniğiyle yapılacağı bildirildi. Hahn Film'in ve orada toplanan ekibin filmle ilişkisi kesiliyordu.

O yaz yaptığım canlandırma denemelerimden birini burada paylaşıyorum.

(Yeni teknikle yapılan film 2006'da gösterime girdi.)


KİTABINA GÖRE PRENS- PRINCE BY THE BOOK from tahsinozgur on Vimeo.

Videoklip/Videoclip 

ENGLISH 

The success of Dreamworks' Shrek unleashed a rash of takeoffs on fairytales.

Germany had recently been reunified and East Germany had recently joined the free and capitalist west. A bank seated in Germany offered its clients to invest in and share the profits of what it hoped would be just such a successful animated hit. One of Shrek's several producers, John Williams by name, was engaged as the producer for the new production, and raked in a sizeable salary from his home in the U.S. I contributed experimental animation from my home in Istanbul (see: "Rapunzel", 12 Ocak/January 2011). Then there was a production stop. It was relaunched about a year later.

Hahn Studio in Berlin had been engaged and a fine crew assembled for the project. Lâle and I packed my bags and moved to Berlin. Everything had been restarted from scratch, all my previous animation had just disappeared. 

It was an unforgettable and very full summer; I worked through the week and we travelled and discovered Germany on the weekend. But there was something odd about the production. Storyboards and animation were being churned out but no one came to see them.

Come autumn, all the leaves fell at once! We were called to a meeting where we were told the film would be done in CG. Hahn Film and the talent gathered there were cut off from the production.

I am sharing one of the experimental animation scenes I made that summer.

(The CG film was released in 2006.)

BİR YILDIR "DEDE"- "GRANDPA" FOR A WHOLE YEAR

TÜRKÇE (For English, please scroll down.)

Geçen sene 20 Şubat'ta bana "babiş" diyerek mutlu eden "kızımın" ikizleri oldu, ve ben de "babiş" iken bir de "dediş" oldum.  Büyüdükçe neye benzeyeceklerini bilemediğim için gelişlerini bir çift standart standart şirin kızancık çizerek kutladım.

 Alt katta oturdukmaları için dedeliğin tadını çıkarma fırsatını veriyor; ama Lâle'yle muhabbetleri daha sıkı.

Bir sene sonra artık ciddi birer portreden azıyla geçiştiremeyecek kadar kişilik kazandılar. Günün anlam ve önemini vurgulamak için yaptığım resim beğenildi; o kadar ki kızım doğum günü kutlaması dekorlarına ilave etmek için büyük boyda bastırdı.

Kutlamalar önce gününde, sonra daha büyük bir grupla Cumartesi günü (13 çocuk+büyükler) yapıldı, bugün (Pazar) yeni bir grupla devam ediyor- sesleri şu anda yukarı geliyor. 

Daha nice kalabalık ve gürültülü doğum günlerine!

ENGLISH

I have a "daughter" who makes me happy by calling me "dad". That made me a "granpa" When she had twins on February 20th of last year. When I welcomed their arrival with a drawing, I resorted to a pair of stereotype cute boys because I couldn't know what they would look as they grew.

They live downstairs, and this gives me plenty of occasions to enjoy being a "grandpa". However, they have a warmer relationship with Lâle.

Their features are now sufficiently developed to warrant proper portraits. The drawing I drew to mark the occasion drew a very positive response; so much so that my daughter had it blown up to add to the party decorations.

The first celebration was on the evening of the birthday, then came a bigger bash on Saturday (13 kids+grownups). Today (Sunday) there is another group; we can hear the noise from upstairs.

Wishing them many crowded and noisy birthdays...!