"TARZAN"'DA BUNLARI GÖRMEMİŞTİNİZ- YOU NEVER SAW THESE IN "TARZAN"

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Böyle blogculuk oynamanın bir avantajı da o ya da bu sebepten hiç seyirci karşısına çıkmamış çalışmalarımı paylaşmak. Tarzan'da çöpe atmak zorunda kaldığım üç sahnemi de bu şekilde paylaşıyorum- blog yoluna gittiler yani! (Yazık bu kelime oyununu İngilizce metinde yapamıyorum!)

Prof. Porter, Jane ve Clayton'dan oluşan kâşifler grubunu İngiltere'ye geri götürecek olan gemi yanaşmış, mürettebat paldır küldür kampı topluyor. O sırada Tarzan, elinde Jane için derlediği bir buket çiçek, kampa yaklaşıyor ve şaşkınlıkla manzarayı seyrediyor. Derken bir yandan kendine yaklaşmakta olan üç tane daha Tarzan görüyor- birisi üç kanatlı bir boy aynası taşımakta. (Böyle bir şeyi Afrika'ya neden gerirdiler ki?) Tarzan çevik bir hareketle eğilip aynanın altından geçiyor. Ayağa kalkar kalkmaz da başka birşey taşıyan başka birisi omuzuna bindiriyor. 

Storyboard'lar ve layout'lar verildi- ayna sahnesinde benden sadece üç tane Tarzan yapmam istendi- gerisini sonradan bilgisayarda üç boyutlu üretilecek bir aynayla birleştireceklermiş. 

Ben tipik işgüzarlığımla işimi büyüttüm, aynanın hareketini bilmeden Tarzan'ı doğru dürüst yapamayacağımı belirterek bilgisayarcılara rehber olacak bir ayna canlandırması yaptım- bir insanın taşıdığı hissini verecek bir ayna. Hatta Tarzan'ın arkasında kalan fonun aynadan nasıl aksedeceğini de çizerek önerdim. Tabii Tarzan'ın akislerini akis olarak canlandırdım, görüntünün hareket eden ayna yüzeyinde kaymasını da hesaplayarak. Kaba canlandırmam kabul edildi. 

Derken bir önceki sahneyi yapacak olan animatöre yönetmenlerden mesaj geldi. O sahneyi benimle aynı odada çalışan Georges Abolin yapıyordu, ben de mesajı gördüm.

Yönetmenler Kevin Lima ve Chris Buck'ın Georges'a gönderdiği yazı.

Georges yönetmenlerin isteklerine uyarsa benim canlandırmamdaki Tarzanlar ilk anlarda aynada ters açıdan gözüküyor olacaktı- sağından gelen aynayı görmek için kendi sağına bakması gereken Tarzan kendi soluna bakıyordu. (Çünkü aynadaki görüntüler kendi sağlarına bakıyorlardı- ayna ya hani!) Ben meseleye maydanoz oldum ve yönetmenlere Georges ve kendim adına bir eskizle karşılık verdim.

 Georges ve kendim adına yönetmenlere gönderdiğim açıklayıcı eskiz. Sağ alt köşede benim canlandırmamın ilk hâlindeki açı ve poz var. Yani yönetmenler bu durumda bir önceki sahnede Tarzan'ın kendi sağına bakmasını istiyorlardı. 

(Dikkat ederseniz ben de yazılarımda bir yerde sağ yazacağıma sol yazmışım- sağ sarımsak, sol soğan!)

Aynalar ve akisleri, fizik gerçekler ve seyirci algısı konulu bir fikir teatisi başladı. Tarzan'ın akislerinin buketi hangi ellerinde tutacakları bile konuya girdi. Biz Paris stüdyosunda, yönetmenler Los Angeles'te olduğu için araya saat farkı giriyor, haberleşme ağır oluyordu. 

Sağda 1967 Disney yapımı Jungle Book ("Orman Çocuğu") adlı filmde Baloo sudaki aksine bakıyor. "Seyircinin algısı" diyerek hem Baloo'nun, hem de aksinin aynı gözü şişik gösterilmiş. Ayna sahnesi polemiği günlerinde bu sekansa dikkatimi çeken iş arkadaşım Oliver Acker olmuştu. Çocukluğunda rahatsız edermiş, ben ise, itiraf edeyim, farketmemiştim. Kendisi Almandır.

Sonunda ben (biz) onları ikna etmiş olmalıyım(yız).
Ben resimleri "bağlayarak" asistanlara hazırladım. Arkadan gelen iki sahneyi de yaptım ve aynı şekilde "bağladım". Hepsi kabul edilen bu sahneler elimden çıkıyordu, derken...

Sağ taraf, sol taraf, aynada ne görürürüz, seyircinin beklentisi nedir meselesi Los Angeles'de çözülmemiş olmalı ki üç sahnemin de filmden çıkarıldığı, onların yerine içinde hiç ayna olmayan yeni bir sahne yapmam gerektiği haberi geldi. Bu versyonda bir tomar fıçı yuvarlayan bir adam fıçılarıyla Tarzan'a toslayacak, Tarzan o dar ekran alanı içerisinde fıçıların üzerinde dengesini bulmaya çalışacak ve sonunda ekran dışına sıçrayacaktı. Disney hiyerarşisinde fıçılar efekt animatörünün işiydi ama onları yapmadan Tarzan'ı yapmak akıllıca olmayacağı için fıçıları ve onları yuvarlayan adamı da ben yaptım. Gidip gelen diğer insanlar başka animatörlerin çalışmasıdır. Sahne bitmiş filme o hâliyle çıktı.

"TARZAN"'DA BUNLARI GÖRMEDİNİZ- YOU NEVER SAW THESE IN "TARZAN" from tahsinozgur on Vimeo.

Polemik yaratan ayna sahnesini içeren sekans ve atılan bu üç sahnenin yerini alan fıçılı çözüm.

 The sequence including the controversial mirror scene and the barrel solution which replaced it all.

ENGLISH

One big plus of playing blogging is to be able to share work that has never reached audiences. I am now availing myself of this opportunity to share three of my Tarzan scenes that were discarded.

The ship that is to return that intrepid group of explorers, Prof. Porter, Jane and Clayton, back home to England, has arrived. Crewmen are breaking up the camp and busily packing and carrying their things home. Tarzan arrives with a bouquet of flowers he has gathered for Jane and stops short when he sees the commotion. Then he notices three other Tarzans approaching him from the side. It is really a large three-wing mirror carried by a burly crew member. (Why would anybody schlep such a unwieldy piece of furniture to the jungles of Africa?  Anyway!) With his agility he manages to duck and pass under it but as soon as he gets up he is jostled by someone carrying something else. 

I received the storyboards and layouts. For the mirror scene I was only expected to daw three Tarzans; they would be integrated into a 3D animated mirror during compositing.

Ever the fussy wokaholic, I declared my wish and intention to animate the mirror as well, to be used as a guide, reasoning that I could not animate Tarzan convincingly without seeing how the mirror moved. Of course this meant I would animate the reflected image as a reflected image, shifting in harmony with the movement of the mirror. I even animated a simplified graphic on the mirror to indicate how the BG behind Tarzan would shift on the reflecting surface, in harmony with the movement. My first rough animation was approved.

Then Georges Abolin, the animator who was working on the hookup scene just prior to mine, got a message from the directors. We worked in the same room, so naturally I saw the message.

Message from Kevin Lima and Chris Buck to animator Georges Abolin.

If Georges was to animate his scene according to the directors' wishes, Tarzan would be looking left to see a mirror approaching from his right. (Because while entering the field of the mirror, the reflected images, as I drew them, were looking to their right, which would mean the real Tarzan was looking to his left, this being a mirror and all!) I just had to put in my two cents worth; I drew a sketch and sent it to the directors in both our names.

 Explanatory sketch I sent to the directors, as coming from both myself and Georges. You can see the angle Tarzan's reflection enters the mirror surface in my earliest rough animation. The directors were asking that Tarzan should be seen looking to his right in the preceding hookup scene.

 (If you read my notes, you will notice that at one point I too became confused enough

to  writte "left" instead of "right"!)

This started a whole debate on mirrors, reflections, and the expectations of the viewers. There was even a question as to which hand the reflected Tarzans would be using to hold the bouquet. We were in the Paris studio, the directors were in Los Angeles, and the time difference made the discussion difficult and time-consuming.

Balloo reflected in a pond in the 1967 Disney film The Jungle Book. Whether the real Balloo or the reflected one, it's the left eye that is bloated; a decision which purportedly takes the "viewers' expectations" into account. During the days of the mirror discussion it was my friend and colleague Oliver Acker who called my attention to this. He said it had bothered him as a child. I admit I hadn't noticed it before. He is German, by the way.

Finally I (we) managed to persuade the directors. I tied down my scene and animated the following two. They too were approved and tied down. I was just about to have the sequence out of my hands and in the film when...

This whole question of left side, right side, what we really see, what the viewers expects to see must have been simmering over in Los Angeles; I received the bad news that my three scenes had been scrapped. In the new version a crewman would be rolling barrels, which would bump into Tarzan who would jump on them, scramble to regain his balance within the narrow space available on the layout, and jump off screen. Within the Disney hierarchy, things like barrels are traditionally the lot of effects animators, but it would be nonsensical to try to animate Tarzan without seeing what the barrels would be doing, so I animated the barrels as well, and the man rolling them. The rest of the people milling around are by other animators.

PAZARYERİNDE FUTBOL- SOCCER IN THE MARKETPLACE

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Ara ara kasetlerden eski canlandırmalarımı ayıklıyorum, bazılarını da burada paylaşıyorum. Bu sefer yine Werner Beinhart'dan (1990). 28 Ekim 2014'te aynı filmden başka bir sahne paylaşmıştım, bkz. "Yolda Motorcular". 1989-90 yıllarında Berlin'de çalışmıştım o filmde, hatta jeneriğe "başanimatör" (chefanimator) olarak adımı yazmışlardı. (Gerçi Hamburg'da yapılan bir bölüm vardı ki ona hiç etkim olmamıştı!) Şimdi dönüp bakıyorum da, ne keyifli, ne heyecanlı bir dönemmiş. Bir yandan da Berlin duvarı aralanıyor, dünya tarihinin yönü o bulunduğumuz şehiden beri değişiyordu- ve biz alâkasızca sarhoş motorcular hakkında bu sulu çizgi filmi yapıyorduk! Paylaştığım bölümlerden canlandırmanın ne kadar serbest ve rahat bir tarzı olduğu görülüyor. Belki keyfim yerinde olduğu için o kadar rahat görünüşlü şeyler ürettim.

Bu sahnelerin geldiği bölümde kahramanımız Werner apartman dairesininin penceresinden aşağıdaki pazaryerine bir futbol topu sallar. Top devamlı birisi tarafından tekmelenir ya da bir taraflara çarpıp seker. Pazaryerinde bir maç oluşur, ama bu maçı topu oradan oraya tekmeleyen "oyuncular" farketmez, sadece damlardaki kuşlar ve penceresinden seyrederek bir yandan kendi kendine "naklen yayın" yapan Werner olanları bir maç olarak görüp yorumlarlar. Burada göreceğiniz kör adamla pastacı kadın da bu bilinçsiz oyunculardandır.

Aynı ekipte Türk canlandırma sanatçıları içinde en doğal olan yetenek Şahin Ersöz de vardı. O kadar  capcanlı sahneleri o kadar eforsuzca üretirdi ki yeteneğini deha olarak tanımlamak hiç yanlış olmaz. Bkz. www.ersoz.com .

 
KÖR FUTBOLCU- BLIND SOCCER PLAYER from tahsinozgur on Vimeo.

Ben ve Şahin, (Batı) Berlin'de Hahn Film'in balkonunda.

Ne gençtik, ne ümit doluyduk değil mi?

Me and Şahin at the balcony of Hahn Film studio in (West) Berlin.

We were so young, and so full of hope then, weren't we?

ENGLISH

From time to time I sift through my cassettes to salvage old animation, and some of them I share with you. This time I have another scene from Werner Beinhart (1990). I shared another on October 28th 2014 ; see "Bikers on the Road."

I worked on that film back in 1989-90, and was even credited as head animator (chefanimator) though there was a whole section made in Hamburg towards which I had absolutely no contribution at all. Looking back, I can't help reflecting on what a happy, exciting time it was. The Berlin wall was cracking open, the world was going through a historic change and we were right at the hub of it, incongruously occupied with a cartoon about drunken motorcyclists. From the scenes I am sharing you can see how loose and free the animation style was. Maybe they look that way because I was so relaxed and confident when I made them.

In this section of the movie our hero Werner flings a soccer ball out of his apartment window down to a market area. The ball bounces off things and gets kicked around by the shoppers and vendors, resulting in a soccer match- except that the "players" are unaware of the game. The spectators consist of birds on the surrounding roofs and of course Werner himself who delivers a continuous commentary like a sports reporter.

The crew included the gifted Turkish animator Şahin Ersöz. Animation came so naturally to him, he produced so fast, so effortlessly, with so much exuberance and life, that he easily qualifies as a genius in the art. See: www.ersoz.com. 

YOLDA MOTORCULAR- BIKERS ON THE ROAD

TÜRKÇE (For English please scroll down.) 

1989-90 yıllarında meşhur Berlin duvarı sarsılıp yıkılırken aynı şehirde alâkasız bir komedi filmi üzerinde çalışıyorduk. Popüler bir resimli romandan yola çıkan "Werner Beinhart" (1990) isimli bu film kısmen reel, kısman canlandırmaydı ve animasyon yönetmenliğini bana vermişlerdi. Stüdyonun kapısını dışında dünya değişedursun, bizim kahramanların bira içmekten ve motosiklet bağırtmaktan başka derdi yoktu. 

Bana verilen yetkiye dayanarak en hoşuma giden sahneleri kendime seçtim. Bu sahneyi kendim, kendi istediğim şekilde yapmayı çok istemiştim. (Zaten bu sekansın storyboard'unu da ben yapmıştım.) Bütün animasyon ve kaba araresimlerin çoğu benimdir, sadece yol kenarı detaylarında (levhalar gibi) araresimleri yardımcılara devrettim. 

Bu sahneyi naftalinlerden çıkarırken o günlerden kalma testler de buldum ve klibin başına ekledim, böylece hangi adımlardan geçtiğimi görebilirsiniz. Önce yolu yaptım- genelde basit bir "döngü" ("cycle"), hatta aslında iki döngü olmakla birlikte belli bir noktada "kamera" motosiklette oturanların bel hizasından tekerlek hizasına iner (elden ele geçen bira tenekesini gösterebilmek ve oradan motosikletler için daha etkileyici olacak bir böcekbakışına geçmek için). Tabii bu geçişi döngülere farkettirmeden uydurmak gerekti. 

Küçüklüğümde ailemle seyahat ederken '59 model Mercedes 220 S arabamızın önünde, babamın yanında otururdum ve ön camdan yolların bize doğru akışını bol bol gözlemleme şansım oldu; sahnenin kavşaktan sağa ayrılma bölümününü (yerde kavşağı alamamış bir arabanın tekerlek izleri dahil) tamamen o gözlemlere dayanarak canlandırdım. 

Motosikletlerin animasyonunu önce üç karede bir yapıp sonra araları yaparken arka tekerlek bölgesine üç karelik ezilme-gerilme ("squash and stretch") koyarak motor titreşim efekti yapmaya çalıştım. Motosikletin gidonundan fırlayan sosisler sekansın başında yer alan "sosis-sinyal" espirisine göndermedir. (Sosisli Alman espirisi işte!) Montaj safhasında karakterlere konuşma ekleme kararı verilmiş, onun için ağızlar seslere uymuyor, Werner birasını dikerken bile sesi 
geliyor.

 

 

YOLDA MOTORCULAR- BIKERS ON THE ROAD (Werner Beinhart) from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH 

Back in 1989-90, while the famous Berlin wall was shaking and crumbling, a small studio in the same city was hard at work on the production of a silly comedy that had no connection with the world-shaking event so near. Werner Beinhart (1990) was based on a popular comic book, and I had been given the position of animation director. Oblivious to the world changing just beyond the studio doors, our characters never wavered from their only two interests in the world: beer and bikes!

I took advantage of my position to secure some juicy scenes for myself. I wanted very much to animate this scene in the way I envisioned it. (I had boarded the sequence myself.) I did all of the animation, including most of the rough inbetweening. I only passed on roadside details like signposts for inbetweening. Now, when digging this scene up, I found some pencil tests dating from the time and I cut them to the beginning of the clip to demonstrate the thinking process. I animated the road first- a simple cycle, or rather two for the most part, but the viewpoint switches from about waist level, to show the beer can changing hands, to a lower angle from which the bikes will look more imposing. Of course, this change of angle needed to be incorporated smoothly into the cycles. 

Travelling with my family as a child, I used to sit in the front of our '59 Mercedes 220 S, next to my father, and had plenty of time to observe the road flowing towards us beyond the windshield. I reconnected with that experience a lot in making this scene, particularly when the bikes veer off to the right at the turnout (including the tell-tale tire tracks of a vehicle that couldn't make the turn).

I animated the bikes on threes and when inbetweening added in a three-frame squash and stretch in and around the rear wheel area to simulate the vibration of the motor. The sausages shooting out of the handlebar quotes a joke about a "sausage signal" earlier in the sequence. (German sausage humor!) The film had reached post-production stage when the studio decided to add dialogue to the scene, which is why there is no lip-synch and we hear Werner's voice even while he is downing his beer.

BALYOZ- SLEDGEHAMMER

TÜRKÇE (For English please scroll down.)


Taraf gazetesinin 20 Ocak 2010 sayısının "FATİH CAMİİNİ BOMBALANACAKTI" sürmanşetiyle başlayan "Balyoz Darbe Planı" iddiaları yüzlerce subayımızın düzmece deliller, yalancı tanıklar ve sözde mahkemeler aracılığıyla hapsedilmesine sebep olmuştu. Bu saçma iddiaların hiçbirine inanmamış, asıl hedefin Atatürk'ün kurduğu lâik Türkiye Cumhuriyeti ve onu korumakla görevli Türk Silahlı Kuvvetleri olduğunu görmüştüm. Yalancının mumu yatsıya kadar yandı ve 20 Eylül 2012'de uzun hükümler giymiş olan Balyoz mahkumları geçtiğimiz 19 Haziran 2014'ten başlayarak tahliye oldular- tıpkı 7 Mart 2014'te tahliye olan Ergenekon iftirasının kurbanları gibi! Tükürdüğünü bigüzel yalamak durumuna düşen başbakan Erdoğan ve AKP hükümeti suçu pişkince eski ortağı yeni rakibi Fethullah Gülen "Cemaati"'nin üzerine yükleyerek pişkince sıyrıldı, ve yapılanların pekâla da suçortağı olan başbakanımız bugün cumhurbaşkanlığına koşuyor! Aşağıdaki canlandırma çalışmasını 12 Eylül 2010 anayasa referandumu öncesinde yapmıştım. "Askeri darbe" söylemini dillere dolayarak "sivil darbe" gerçekleştiren hükümetin sırf kendi elini kuvvetlendirmek uğruna yaptığı anayasa değişikliklerine karşı çıkarken o sıralarda daha taze olan "balyoz" iftirasına da gönderme yapıyorum. Bunu canlandırmayı gerçekleştirdikten sonra elektronik posta yolulyla arkadaş ve tanışlarla paylaşmıştım.

 
BALYOZ-SLEDGEHAMMER from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH
 The "Sledgehammer Coup Plot" allegation first hit the public in the face on January 20th, 2010, with the bombastic headline of a newsrag named Taraf. The headline went "They were going to bomb the Fatih mosque". According to the newspaper, the Turkish Armed Forces had been plotting a secret operation, codename "Sledgehammer" (Balyoz) with the aim of creating a climate of anarchy as an excuse for staging a coup. Taraf claimed the Armed Forces were willing to bomb our own mosque and shoot one of our own planes to reach this end. What followed was a widespread roundup of officers, recalling the similarly unfounded "Ergenekon Terror Organization" witchhunts that had preceded it. It was clear and obvious to many, including myself, that the true target was the secular Turkish Republic, as founded by Ataturk, and the Armed Forces that were sworn to defend it. The lie could be mantained only so long. The "Sledgehammer" inmates were released starting June 19th, 2014, less than two years after being condemned to long sentences, including life, on September 20th, 2012. Similarly, the Ergenekon inmates had been released en masse this past March 7th. One would think the AKP government would suffer a severe loss of credibility after the collapse of allegations it so strongly backed, but amazingly, prime minister Erdoğan managed to shift the entire bame on erstwhile partner in crime Fethullah Gülen, the "Imam of Pennsylvania", and his "Community". Now the whitewashed prime minister is running for presidency. I made the animation above prior to the constitutional referendum of September 12th, 2010. At the time the AKP government was soliciting extensive constitutional amendments in order to strengthen its own hand in transforming the secular Turkish Republic into an Islamist theocracy, exploiting the specter of a military coup in order to execute a civilian one. I freely used the "sledgehammer" image, so topical at the time. I then sent this animaton to friends and acquaintances by e-mail. The first caption says "Now it's in the hands of the electorate", the second one says "a civilian response to a civilian coup" followed by "no", the third says "to the ballot box for the response". The larger part of the electorate chose to support the AKP's amendments nevertheless.

NE ZAMAN OLSA ÇOK ERKEN- IT'S ALWAYS TOO SOON

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Yaşlı adam canlandırma çalışmamı paylaştığım 28 Nisan tarihli son blog'umda yine yaşlı bir adam olan babamdan bahsetmiştim. (Bkz: "Yaşlı Adam", 28 Nisan 2014.)Ondan sadece iki hafta sonra 11 Nisan gecesi ambulansla acile kaldırdık, bir daha evine dönemedi. 

Refakatçilerin kalmasını isteyen, ama refakatçiler için ne sandaye, ne tabure bulunduran İstanbul GATA'nın acil servisinde o gece yanındaydım. İki tane ikişer basamaklı küçük, taşınabilir merdiven vardı, onlardan birini kaptım ve herdaim yanımda, çantamda olan eskiz defterimi karalayarak oyalanmaya çalıştım. Babama serum veriyorlardı ve uyuyup uyuyup uyanıyordu. Doktorlar, hemşireler, hastabakıcılar gelip çizdiklerime baktılar, defteri karıştırdılar. Bir ara uyanan babam bana "neye bakıyorlar?" diye sordu. "Oğlunun resimlerine bakıyorlar baba" diye cevap verdim, o saatten sonra hâla etkileyip takdirini kazanmak ümidiyle. Ben dürtmedikçe kendisi hiç bakmazdı eskiz defterlerime, hep yanında çizdiğim hâlde! Sabah bana sordu: "senin oğlun mu var?" "Yok baba" dedim şaşırarak, "Neden sordun?" "'Oğlumun resimlerine bakıyorlar' dedin ya!" Ona vermeyi beceremediğim şey için halâ bir ümit besliyormuş. "Baba", dedim, "onlar senin oğlunun resimlerine bakıyorlardı" dedim, defteri göstererek.

O sabah, 12 Nisan, hastaneye alındı ve özel odaya kaldırıldı. 94 yaşını süren babamın refakatçısı 91 yaşındaki annem oldu ve bu konuda israrlıydı. Gençler aşkı düşünürken mehtapta elele dolaşmayı ya da Kapri'de tatili düşledikleri kadar ileri yaşta bir hastane odasında eşinin terini silmeyi, kaşıkla yemeğini yedirmeyi, başkasına bırakıp gidememeyi de gözönüne getirmeli! Aşkın israrlı gücünü ben orada gördüm. Babam 16 Nisan'da yoğun bakıma alınınca hastaneden ayrılarak evine dönmek anneme çok zor geldi. Ben babamı her gün ziyaret ettim, ama o ziyaretler 14:00-16:00 arasında birkaç dakika cam arkasından bakmaktan ibaretti. Onda da bazen uyuyordu, bazen ayıktı. 23 Nisan'da beni gördü, el salladım, karşılık verdi- ama kime el salladığını ancak görevli söyleyince anladı, ve yüzüne bir hayret ifadesi geldi. (Beklemiyor muydun baba? Yoksa sadece sevinç miydi?) O gün durumu iyiye gidiyor gibi gözüktüğü için ümitlendim ama o el sallama, o son göz teması bir 23 Nisan hediyesinden ibaretmiş- çocuk bayramında, babadan çocuğuna. Bir daha uyanık görmedim. 1 Mayıs'ta, pırıl pırıl bir bahar gününün sabahında, masmavi gökyüzüyle uçuşa çok uygun bir günde pilot babam uçtu gitti. (Bkz: Tashlik, Eski Askerler.)

Babam emekli Hava Pilot Orgeneral ve emekli büyükelçi Nahit Özgür ve eşi, annem Fahrünnisa Özgür. My father, retired Air Force Pilot Full-General and Ambassador Nahit Özgür and his wife, my mother Fahrünnisa Özgür. 

Babam Türk Hava Kuvvetleri'ne yeni katılacak T-38'leri tanımak için Amerika'ya gitmişti. İki kişilik uçakta pilotajı kendisi yapmamış olmakla birlikte bana ithaf ettiği bu fotoğrafı çok severim. Maxwell Hava Üssü, Alabama, 1963.

My father was among those sent to the US to witness a demonstration of the T-38 Talon jets that the Turkish Air Force was to acquire. My father did not actually pilot the two-seater during this flight, but I have a special affinity for this photo which he dedicated to me. "To my dear son Tasko" says the inscription, using my father's diminutive for me. Maxwell Air Force Base, Alabama 1963. 

Babamın tören giysisiyle(beyaz gömlek ve eldiven, kılıç) bu gülümseyen resmi en sevdiklerimden biri. Apoletlerine göre korgeneral, yani Ağustos 1971'den önce.

This smiling picture of my father in ceremonial finery (white shirt and gloves plus sword) is one of my favorites, and he wears the three stars of a lieutenant general which places the date before August 1971.

 

Bitmemiş-Unfinished from tahsinozgur on Vimeo.

Babam askerdi ve asker traşı severdi, ben ise saçımı uzatmak isterdim. Berber muhabbeti eksik olmuyordu evde! Canlandırma öğrencisi olunca da bitirme projemin konusu baba oğul arasındaki bu saç uzatma/saç kestirme düellosu oldu. Filmi hiç tamamlayamadım, gerçek hayatta ise o çekişme saçımın dökülmesiyle sona erdi. İlk iki sahne 1982'de okulda yaptıklarımdandır, son ikisini ise sonradan, ama 1987'den önce, filmi tamamlamak ümidiyle yaptım.Şimdi bunlara bakmak zor geliyor!

My father was a soldier and appreciated a short military haircut, and I wanted to grow my hair. The topic of barbers and haircuts was always in the air in our home! When I went to animation school, I chose the theme of a father-son conflict over hair length for my final year project. I never completed the film. In real life the conflict died out when I lost my hair and turned bald. The first two scenes are from 1982, my last year at school, the last two are scenes I made later, in an attempt to complete the film, but all before 1987. It's hard to look at these scenes right now!

GATA'nın acil servisinde geçirdiğim gece babamın bu resmini çizdim. Çok bitkindi. Çok üşüdüğü için başına bir başlık takardı hep. Babamın vefatından sonra annem onu yıkayıp evde, artık yatmayacağı yatağında, babamın yastığının altına koydu.

Sketch of my father in the emergency ward. He was very weak. Because he was always so chilly, he wore a cap to keep his head warm. After he passed away, my mother cleaned it and put it under his pillow, there to stay in his untouched bed.

Annem ve babam Kapri'de. Yıl 1953, daha çok gençler. Babam bir NATO göreviyle Napoli'ye tayin olmuştu.

My mother and father, still young, in Capri, 1953. My father was then appointed to a NATO position in Italy.

Asıl aşk resmi işte budur- hayatın öbür ucunda hastane odasında, babam bitkin yatıyor, annem dinlenmeye çalışıyor. Bunu sindiremeyen "seviyorum" demesin.

This is the truest image of love: at the close of a long life together, my father lies weak and frail, my mother tries to snatch a few minutes' rest. If you can't take this, stay away from this difficult and powerful business called love. 

2 Mayıs 2014, Selimiye, İstanbul. TSK babamı onurlandıran, bizim göğsümüzü kabartan bir tören hazırladı.

May 2nd, 2014th, Selimiye, Istanbul. The Turkish Armed Forces gave my father a dignified funeral with full military honors, as he deserved.

Definden sonra annem babamın tabutunu örten bayrağı alıyor.

My mother receiving the flag that was draped over my father's coffin after burial. 

Eskiz defterimden resim, cenaze töreninin arkasından.

A drawing from my sketchbook, drawn after the funeral.

ENGLISH 

When I shared my "old man" animation in my last blog entry dated April 28th, I mentioned my father, himself an elderly man, whose movements I had observed when making the animation. (See "Old Man", April 28th, 2014.) Just two weeks later, on the night of April 11th, we had to call an ambulance to get him to hospital.

I spent the night beside my father in the emergency ward of GATA, the military hospital in Istanbul. The hospital requires that a companion stay with the patient to care for immediate needs, but provides no seats in the emergency ward. There is a pair of small portable ladders, two steps each, as an aid for climbing onto the beds, and I nabbed one to sit on as an ersatz stool. I have a bag of necessities with me at all times, with a sketchbook in it, and I set about drawing my way through the difficult night. My father was receiving a serum through the arm, and drifting in and out of slumber. As I drew, the nurses, doctors, and the companions of the other invalids came and went, looking at what I was drawing and leafing through the sketchbook. In a lucid moment my father asked what they were looking at. I said: "they are looking at your son's pictures", still trying to impress him. The good man never used to ask to look at my drawings himself though I would be drawing as we chatted and I would occasionally force them on him. Come morning he called to ask me: "Do you have a son?" "No!" I said, "what makes you think that?" "You said people were looking at your son's pictures" he said. That gave me a jolt; "they were looking at the pictures of your son!" I replied, and showed him the sketchbook. He was hard of hearing, but this confusion of pronouns is easier to understand in Turkish than in English, and the word for drawing and picture is the same. But my wife and I have never been blessed with children, and it hurt me to see that, even at this extreme stage, my father had his hopes.

That morning, April 12th, my father was admitted into the hospital and taken to a private room. My mother stayed with him as companion, a 91 year old woman to care for a 94 year old man, but she would not have it any other way. Young people associating love with holding hands in the moonlight or holidays in Capri would do well to add the vision of vigils in hospital rooms at an advanced age, wiping sweat and feeding soup, refusing to pass this duty on to another. There I saw the persistent power of love. My father was taken to intensive care on the 16th, and my mother had nothing to do but go home- something she did with the greatest reluctance. From that day on, I went to the hospital every day, but was only allowed to look through a glass pane for a few minutes between 2:00 and 4:00 pm. And more often than not, my father was asleep. On April 23rd, the day declared by Ataturk as "Children's Holiday", he was awake. I waved at him, he waved back. Though we established eye contact, he probably could not make out who I was- his eyesight had been weak for some time. When an attendant told him I was his son, he registered surprise. (Didn't you expect me daddy? Or is it because this made you happy?) He seemed to be recovering so I grew hopeful, but I never saw him awake again. That wave, that last eye contact was a "Children's Holiday" gift from father to son. On May 1st, in the morning of a bright spring day, in perfect flight conditions with clear blue skies and calm weather, my father, the pilot, flew away. (See also: Tashlik, "Old Soldiers Never Die".)

DEMO KASETİME GİRİŞ- DEMO INTRO

TÜRKÇE (For English please scroll down.)


Benim ismim Türk olmayan kulaklara yabancı, dillere de telaffuz edilmez geliyor. Bunun da sınır ötesinde iş bulmamı zorlaştırdığını düşündüğümden demo kasetimin başlangıcına koymak için bu canlandırmayı yapmıştım. Kendi adımla dalga geçerek dezavantajı avantaja çevirmeyi düşünmüştüm. Bilkent'te öğretim görevlisi olduğum 1991-95 yılları arasına rastlar; biliyorum çünkü ses oradaki komşularımızdan Rachel adında bir İngiliz öğretmen hanıma ait.

 
DEMO KASET GİRİŞ- DEMO INTRO from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH

Because my name sounds so odd and unpronouncable to non-Turkish ears, I thought it would be a handicap for job hunting in the wider world. I decided to turn the disadvantage into an advantage by making fun of it. I animated this as an introduction to my demo cassette sometime during my stint as animation instructor at Bilkent University, Ankara, which would place it between 1991 and 1995. I know because the voice belongs to one of our neighbors there, a British lady named Rachel who also was also teaching at Bilkent.

KASA HIRSIZARI- SAFE ROBBERS

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Bu canlandırma çalışmaları ne zamandandı tam hatırlmamakla birlikte, tahmin ediyorum 2000 yılı civarındaydı. Amacım değişik canlandırma "evrenleri" fikrini anlatmaktı. Canlandırmanın özünde abartma vardır, ama bu o kadar da keyfi uygulanmaz. Her projenin kendi "evreni", kendi fizik kuralları, kendi olabilirlikleri ve imkânsızlıkları vardır. Aynı proje içerisinde bunları karıştırmak sıhhatli sonuç vermez! Bir canandırma evreninde karakteri öldürecek olan bir darbe, bir diğerinde sadece sersemletir. Burada ben aynı olayı, çalınan bir kasanın el değiştirmesini, iki değişik şekilde yorumladım, ilki daha gerçeğe yakın bir evren, ikincisi ise
daha abartık.

 
Kasa Hırsızlığı- Safe Robbers from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH
  
I don't exactly remember when I made these two pieces of animation, but I believe it was around the year 2000. The idea was to demonstrate that different styles of animation require the creation of different animation "universes" with their own physical rules, impossibilities and plausibilities. A blow that can kill our character in one animation "universe" will only stun him in another. Exaggeration should not be used gratuitously, mixing different styles, different universes, within a project may lead to an unsatisfying, even annoying viewing experience. Here I interpreted the same small episode- passing on a stolen safe- in two different styles; the first is more restrained, closer to reality, the second more "cartoony".

KARGA BİLE GÜLER- EVEN CROWS LAUGH

TÜRKÇE (For English, please scroll down.)


Ülkemizde adaleti paçavraya çeviren, kalkınmayı sıcak parayla yaparken halkı ortaçağ ümmetçiliğine yönlendiren bir partinin kendisini "Adalet ve Kalkınma Partisi" olarak tanımlaması kargaları bu hâle getirirken bazı insanlar neden hâla görmüyor? Bu canlandırma denemesini tamamen kişisel olarak 2011 seçimleri için yapmış ve internet'te arkadaş ve tanışlarla paylaşmıştım. Şimdi yaklaşan yerel seçimler vesilesiyle bu blog'da tekrar paylaşıyorum. Karganın sesi de kendi sesimdir aslımda!

 
KARGA BİLE- EVEN CROWS from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH

In Turkish, "even the crows laugh" is an idiom expressing a blatant, painfully obvious absurdity. That a party notorious for corrupting justice to remove potential political enemies and building up a retrograde fundamentalist consumer society on borrowed money could call itself "The Party for Justice and Progress" is just such an absurdity. Sadly, crows are more observant than much of the voting public. I made this animation before the elections of 2011, strictly personally, and shared it with friends and acquaintances online. Now, with the municipal elections approaching (the day after tomorrow) I've decided to share it again here. The croaking laughter is my own voice.

ÖNCE YÜRÜMEYİ ÖĞRENMEK- LEARNING TO WALK FIRST

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Öğretmenlik yaptığım zamanlarda öğrencilere yardımcı olacak örnek canlandırmalar hazırlardım. Burada bir yürüme döngüsünü en basit başlangıç hatalarından başlayarak adım adım geliştirip zenginleştirerek artık gereksiz ve aşırı olduğu noktalara kadar getirdim. Doğrusu ne zaman yaptığımdan emin değilim ama yanılmıyorsam Bilkent yıllarımdan kalma; yani 1995'ten önce! Baştaki disk üzerindeki canlandırma "Tash Mektep" yazısı esprisi ise daha yeni; Ekim 2103'te yaptım, bu tip "eğitsel" canlandırmaların başına koymak için.

 
ÖNCE YÜRÜMEYİ ÖĞRENMEK- LEARNING TO WALK FIRST from tahsinozgur on Vimeo.
ENGLISH

During the times I taught animation, I would animate sample scenes to demonsttrate certain points and aspects to my students. I made this series of walk cycles- going from too little to too much- most probably during my stint at Bilkent University, Ankara, though I'm not quite sure. If it dates from my Bilkent years, it would be before 1995. The opening animation of the words "Tips for Tash" on the disc is more recent- October 2013- and I meant it to be a standard title to present all such animation scenes I made for demonstration purposes.

VE YENİ YIL- AND THE NEW YEAR

TÜRKÇE  (For English please scroll down.)

Bir seneyi daha geride bıraktık, ama ne seneydi! Korku, avantür, polisiye ve casus filmi janrlarının karışımı sonu gelmez bir kötü bir filme benzeyen on seneden sonra ümit dolu bir Haziran direnişi yaşadık 2013'te. Yeni yıl resmimimizin teması da başka birşey olamazdı! İllüstrasyon: Tahsin Özgür, renk seçimi: Lâle Özgür. 2013'ün karanlık ve renkli günlerini nasıl geçirdiğimizi hatırlamak için bkz. "Gezi Yılını Kapatırken" Yeni yılınız kutlu olsun!

ENGLISH

Another year over, but what a year it was this time. The past decade in Turkey was like being trapped in a interminable B movie that's a strange mixture of horror, adventure, whodunnit and espionage genres. 2013 saw a flash of hope with the June uprising, also known popularly as the Gezi resistance, after the name of the park that was at once the reason and the focus of the sensational public show of defiance against a repressive and regressive regime. It was not possible to choose another theme for this year's new year message! Illustration: Tahsin ("Tash") Özgür, color design by Lâle Özgür. To remember the darkest and brightest days of 2013 you can check out "Closing the 'Gezi' Year" Happy new year!

ÇİZGİ FİLM BAYRAMI- HAND-DRAWN ANIMATION DAY

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Bilgisayar animasyonu popülerleşip el çizimiyle yapılan animasyon- yani çizgi film- tehlikeye girdiği sıralardaydı; el çizimi resimlerle yapılan canlandırmanın kendine özgü güzelliklerini unutturmamak istiyorduk. Bu amaçla bir "Çizgi Film Bayramı" yapmayı düşünmüştük. Tarih olarak da 18 Kasım'ı seçmiştik; Miki Fare'nin seyirciyle tanıştığı ilk film, aynı zamanda sesli olarak planlanıp hazırlanan ilk çizgi film olan Steamboat Willie'nin ilk gösterime girdiği 18 Kasım 1928'in yıldönümü olduğu için. Fikri yaymaya çalıştık, Eskişehir Anadolu Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olan arkadaşımız Rıdvan Çevik orada kutlamalar düzenledi, sonra Maltepe Üniversitesi'nde kendimiz öğretim görevlisi olduğumuzda eşim ve ben aynı şekilde kutlamalar düzenledik. (Bkz: "Çizgi Film Bayramı", 10 Eylül 2010.) Ne yapalım ki fikir tutmadı, sonra ülkemizde "Çizgi Film Bayramı" değil, milli bayramlar unutulmaya- unutturulmaya başladı. Daha ciddi meseleler aklımızı meşgul ediyordu artık, Silivri Ankara Taksim derken ben animasyon masama- özlesem de- daha seyrek uğrar olmuştum. Derken bugün Çevik arkadaşımız Eskişehir'den aradı ve çizgi film bayramımızı kutladı. Bir burukluk geldi, herşeyleri birden kaybediyormuşçasına! (Ülkemizde olanları vatandaşlara anlatmak gerekmez!) 29 Ekim için Tünel'den Taksim'e yürüdük, arkasından da Bağdat Caddesi'nde, 10 Kasım'da Anıt Kabir'deydik. 18 Kasım Çizgi Film Bayramı için de birşeyler yapmalıydım. Eski animasyonları içeren bir kaseti diske kaydettirmek üzere fotoğrafçıya bırakmıştım ve tam da bugün teslim alacaktım. Oradan birşey seçip burada bu günün şerefine paylaşayım dedim. 1995-96 'da Berlin'de Hahn Film'deyken Ted Sieger isimli İsviçreli bir sanatçının yarattığı karakterlerle bir dizi kısa hikayecikler yapılıyordu. Ben bu yılan hikayesi canlandırmıştım. "Çizgi Film Bayramı"'na yakışacak şekilde çizgi animasyonun serbestliğini aksettiriyor.

 
ÇİZGİ FİLM BAYRAMI- HAND-DRAWN ANIMATION DAY from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH

Remember those anxious years when CG animation was becoming increasingly popular, theratening to push hand-drawn animation completely off the screens? That's when we dreamed up the idea of a "Cartoon Animation Day" or "Hand-Drawn Animation Day", to remind people of the very particular beauty of drawings that move. The celebrations would be held on November 18th, commemorating the 1928 release of Steamboat Willie, considered the first Mickey Mouse film and the first cartoon conceived and made as a sound film. We hoped to spread the idea, our friend Rıdvan Çevik, teaching animation at Anadolu University, Eskişehir, tried to turn it into a day of activities at his school, and when I and my wife started teaching at Maltepe University, Istanbul, we tried to do the same. (See: "Hand-Drawn Animation Day", Sept. 10th, 2010.) But after trying for a few years in a row, we saw that the idea wasn't catching on. Now, with even our national celebrations under threat, our caprice of a day for hand-drawn animation seems childish and unimportant. (Compatriots will know what I am talking about!) Today I got a phone call from Çevik in Eskişehir; he was wishing us a "happy Hand-Drawn Animation Day". The best word for my feelings would be: bittersweet. We marched for October 29th, Republic Day, we marched for November 10th, anniversary of Ataturk's decease, because we were against the government's push to make us forget them. I felt I had to do something for our own November 18th, once so important to me because I wanted to keep people from forgetting the art and craft I loved. As it happens, I had left a cassette containing some animation work at a photo shop to be transferred on disc and was due to pick them up today. I decided to share some old animation in honor of the occasion. I picked this one; I had animated it at Hahn Film in Berlin back in 1995 or '96. The concept and character belong to Swiss artist Ted Sieger. I feel it's a good example of the kind of freedom and liveliness that makes hand-drawn animation special. Pure flip-power!