YENİ YIL, YENİ DEVİR- NEW YEAR, NEW AGE

TÜRKÇE (For English, please scroll down.)

Beklenen "Başkanlık Sistemi" ve "Yeni Anayasa" referandumu geldi çattı; yarın sandıklara gidiyoruz. Bu tatsız süreç boyunca karikatür çizip sosyal medya'da paylaşmaktan siyasal karikatürcü oldum çıktım (bkz: "Evet-Hayır Oyunu", 20 Mart 2017), ama kişisel görüşümün dışına çıkmak istemediğim için bu işi hiçbir kurum için yapamayacağımı da anladım.

Yeniyıl gecesi canlandırmam da yaşadığımız politik ortamla bağlantılı bir temaydı (Bkz: "Arkadaşlarla Yılbaşı-2017", 7 Ocak 2017); seneler önce başlanmış ve demirden dağı eritmek, Ergenekon'dan çıkmak konulu kişisel bir mizahi klibin devamı, hatta son sahnesiydi. Başlangıcı 2012'ye kadar uzanır ve ilk sahnesini 2013 Haziran ayında (Gezi günlerinde) Vimeo'da yayınlamış, görüşlerimi paylaştığım blog'u tanıtmak için kullanmıştım. 2015 yeniyıl gecesi canlandırmam için bu konuya döndüm (bkz: "Yeniyıl 2015", 12 Ocak 2015). Tavşanın modeli diyabet teşhisi konmadan önceki tombul günlere ait olduğundan sonra aynı şekilde devam etmek durumunda kaldım. (Model değişimi süreci için bkz. "Tatlı Belâ", 4 Ekim 2014.)

Aslında gönlümde olan özel filme yoğunlaşmak için bu klibe pek devam etmiyor, parça parça geri dönüyordum. Konunun kendi kendine gündemden düşmesini, Ergenekon'dan çıkış yolunun açılıvermesini istiyordum bir yandan.

Bu seneki yılbaşı gecesi canlandırmamı referandumdan önce temizleyip paylaşmak istedim. Bir önceki sahne olan 2015 yeniyıl canlandırmamla birleştirerek yayınladım ve aşağıda paylaşıyorum- Ergenekon'dan çıkış ve özgürlüğe kavuşma yolunu milletçe bulabilmemiz dileğimin bir ifadesi olarak! Ama referandum sonucu ne olursa olsun, korkarım ki bu klibin kalan sahnelerini de yapacak bol bol vaktim olacak.

Son paylaşımımdan beri ilâve olan sosyal medya karikatürlerim.

My social media cartoons since the last time I shared them.

  

Ergenekon'dan Çıkış/ Temiz- Breaking Out of Ergenekon/ Cleanup from tahsinozgur on Vimeo.

Videoklip

Bu seneki yeniyıl gecesi canlandırmam, temizlenmiş ve 

2015 yeniyıl gecesi canlandırmamla birlikte.

Videoclip

My new year's animation for this year, cleaned up and

edited together with my newyear's eve animaion for 2015.

ENGLISH

The referendum for the "Presidential System" and the "New Constitution" is upon us; tomorrow we go to the ballots. I found myself drawing cartoons and uploading them onto the social media throughout the unpleasant months of the run-up to the referendum; so many, in fact that I practically became a bona fide political cartoonist. (See "Yes or No", 20 Mart-March 2017) That being said, I also discovered I could never do such work professionally for an institution because I am unwilling to depart from a strictly personal viewpoint.

My new year's eve animation also refers to the political realities in which we live. (See: "Newyear with Friends", 7 Ocak-January 2017.) It was the continuation, the finale in fact, of an animated clip idea I had started way back in 2012, based on the "Ergenekon" theme, the origins myth of our nation, telling how our forefathers, trapped in the valley of that name, broke out by melting a mountain of iron. There was, of course, an intentional allusion to the infamous Ergenekon trials. I shared the opening scene on Vimeo in June 2013 (the days of the Gezi uprising), using it to advertise a blog where I share my opinions and came back to it for my new year's eve animation for 2015. (See: "2017-Newyear with Friends", 7 Ocak- January 2017.) Because the plumper bunny of the first scene dates from before I was diagnosed as diabetic, I had to maintain the same look for the the rest. (For the story of the model change see: "Sweet Poison", 4 Ekim-October 2014.)

Preferring to concentrate as much as possible on my private film I kept the bunny short in the freezer for long stretches of time, doing bits and pieces now and then. I was also hoping that the whole thing would somehow become untopical, that we would all suddenly find the road out of Ergenekon wide open.

I hoped to compete the cleanup of this year's new year's eve animation and share it before the referendum. You will find it above, edited together with the scene from 2015 which precedes it. This is an expression of my wish that we as a nation finally break out of Ergenekon and to freedom. However, whatever the outcome of the referendum, I am afraid I will still have plenty of time to complete the clip.

2017

TÜRKÇE (For English, please scroll down.)

Geçen sene karamsar bir kutlama resmi oldu (bkz. "Yeni Yıla Girerken" 4 Ocak 2016.), bu sene geleneği daha ferah birşeylerle devam ettirmek isterdik. Bu kadar oldu. 

Metin Voltaire'in kara mizah Candide romanının son cümlesidir. Romanın kahramanları, tutulacak bir tarafı kalmamış bir dünyada felaketten felakete sürüklendikten sonra nihayet huzura erecekleri bir köşe bulurlar. Ve şu işe bakın ki bu son huzurlu köşe Türkiye'de bir bahçeymiş. Dalga geçmiyorum, roman gerçekten öyle bitiyor. Çok yakındaki payitaht şehri entrikayla kaynamakta, ama gözden uzak bu bahçeciğe yerleşen arkadaşlar olanlardan etkilenmezler. 

Artık bahçelerini ekip biçmekle yetineceklerdir; başka yapabilecek birşeyleri yoktur.

Lâle'nin köydeki bahçesini düşünmemek zor. (Bkz: "Lâle ve 'Şale''si", 7 Ekim 2011.) Oradaki Lâle bahçesiyni "ekip biçerken" ben de odamda uzun saatler dağılmadan çalışabiliyorum. Televizyon yayını almıyoruz, internet de çekmiyor!

Gittikçe her yönden kontrolden çıkan bir ortamda kendi dünyamıza dönme, tekrar kendi yaratıcılığımızla başbaşa

kalma arzu ve özlemimizi ifade etmek istedik. Bakalım derme çatma tahta perdemiz ne kadar dayanacak!

Ben daha bu yazıyı yüklerken

Beşiktaş'ta bombalı saldırı oldu.

(Görüntü medyadan.)

Mutlu yıllar!

Renkler için Lâle'ye danıştım. I consulted with Lâle for the colors

ENGLISH

Last year, we could not offer a cheerful image on our traditional seasonal greetings. (See: "Coming into the New Year", 4 Ocak-January 2016.) This is the best we are able to offer.

The caption is the last sentence of Voltaire's Candide, a masterpiece of dark humor.

The protagonists wander across the face of a world gone mad, finally finding a semblance of peace in a little garden in, of all places, Turkey. I'm not making this up, that's really how the novel ends. The nearby capital seethes with intrigue and rocks with power struggles but leaves our heroes untouched in their sequestered idyll.

Henceforth, they are to find contentment in cultivating their garden only; anything beyond that is unattainable.

It's hard not to think of Lâle's village garden in this connection. (See: "Lâle and her 'Chalet'", 7 Ekim-September 2011.) There, I have a chance to concentrate for hours in my room while Lâle "cultivates her garden". We receive no TV, and the Internet is too weak.

We wanted to express our wish to return to our own world and be left alone with our own creativity in a country and

geography spinning rapidly out of control. We'll see how long our feeble palisade holds!

Even as I was uploading this entry, there was a

bomb attack in Beşiktaş, Istanbul.
 (Image from the media.)

 

Season's greetings! Happy new year!

ÇAĞDAŞ/ ÇAĞDIŞI- FUTURE IN THE PAST

TÜRKÇE (For English please scroll down)

60ıncı doğum günümden bir hafta kadar sonra- 28 Ocak 2016'da- çağı yakalamak için nihayet bir teşebbüse geçtim ve kâğıt kullanmadan doğrudan ekrana çizmeye, hatta canlandırma yapmaya yarayan "Cintiq" ("sintik") denen aleti aldım- yardımları için yakın arkadaşımız Erhan Gezen'e hemen teşekkür edeyim. Başlangıç için 13" ekran rahat taşınabilir boyu tercih ettim. (Hem fiyatı da daha az bel bükücü!)

Pixels

Vakit buldukça kullanım kılavuzunu çalışıp alıştırmalar yapıyorum. Canlandırma  denemelerimde kullanmak için Cintiq'i üzerinde basit bir köpecik tasarladım- adı "Pixels"- ama daha canlandırma konusuna gelemedim.  Şu sırada tabakaların nasıl kullanıldığını öğrenme noktasındayım.

Cintiq üzerine ilk çizim denemelerimi 30 Ocak Cumartesi gecesi yaptım; Ulusal Kanal'da Cevizkabuğu programını seyrederken bir yandan da alıştırma yaparım demiş, düzenimi kurmuş ve çağa yetişebilmek için tuş komutlarını ezberlemeye, çeşitli kalem seçenekleriyle çizmeye başlamıştım.

Hulki Cevizoğlu'nun konukları da inadına olabildiğince çağdışı yobaz kafalı iki şarlatandı. "Mehdi"'nin geleceğini, hatta doğmuş olduğunu, bunu yüzyıllar önce öngörüldüğünü, kanıtların inkâr edilmez şekilde ortada olduğunu kabalığı aşan bir fanatizmle israr ettiler. Eşkalini bile tarif ettiler; belli ki var bu işe soyunan bir megaloman. Müritlerinin isimleri Altuğ Berker ve Dr. (Dr?) Oktar Babuna imiş. Görünüşlerine bakarsanız adam sayarsınız, bu da sözlerinde delilikten ziyade kötülük olduğunu gösterir. Başka bir kanalda muntazaman boy göstererek zehirlerini akıtıyorlarmış. Bu millete bugüne kadar yapılanlar yetmemiş gibi bu da yenisi!

Antitezi sunanlar da iki ilahiyatçıydı; onlar da "mehdi" kavramına inanmakla birlikte, bahsedilenin "henüz o olmadığı" dışında fazla bir itiraz getiremediler. 

Kucağımda çağa ulaşmak için öğrenmeye çalıştığım alet, ekranda ortaçağı aratacak deli zırvası.

İlk dijital çizimlerimden.

İlk dijital çizim denemelerime etkisi oldu tabii. Türkiye'de sanatçı olmaya çalışmanın bir gerçeği olarak anılarımda yer etti.

 Şimdi bunu nasıl kullancam? How do I use this?

Şimdilik bu şekilde! For now, like this!

ENGLISH

Just over a week after my 60th birthday I finally made a move to catch up with the times and purchased a "Cintiq", a gadget for drawing and even animating without paper, applying an electronic pen directly onto a monitor. I must immediately thank my friend Erhan Gezen for his valuable help in the matter. I went for the more portable 13" model. (Also easier on the pocketbook!)

Pixels

I study the lessons of the manual and practice as I find the time. I designed a simple dog character on the Cintiq, which I intend to use for animation practice- I've named it "Pixels". But I haven't come as far as the actual animation lessons yet; right now I am learning about the use of levels.

I made my first drawing exercises on the Cintiq on the evening of January 30th, a Saturday. I settled in front of the TV, Ulusal Channel, to watch my favorite talk show, Cevizkabuğu ("Walnutshell", a pun on the surname of host Hulki Cevizoğlu.) I intended to put the time spent in front of the telly to good use, trying to catch up with the times and connect with the future by learning the basic tools and practice drawing with the electronic pen on glass. 

As luck would have it, the guests of host Mr Cevizoğlu included a pair of retrograde charlatans, preaching a crazy cult of the "Mahdi",  agressively trying to convince the hosts, other guests and the audience that "the signs were there", that the evidence was "scientific and irrefutable", that "he" was already born, and even gave full description of his features, as revealed, so they said, centuries in advance. Obviously, there is a megalomaniac somewhere all set to play the role! The disciples preaching his cause were named Altuğ Berker and Dr. (Dr?) Oktar Babuna. To look at them, you would think they were respectable, intelligent men, which seems to suggest they are evil rather than nutty. Apparently they were regularly administering their poison on some other channel. After years of fanaticism administered to this nation, now this!

Two theologians took up the responsibility of presenting counterarguments, but they could go no furter than to say that, though they did believe in the "Mahdi", this one was not he.

Wrestling with the new-fangled contraption on my lap, trying to catch up with the time, I found myself listening to drivel that would be too backward for the middle ages.

One of my first digital sketches.

The situation had its effect on my first digital sketches ever. The experience took its place in my memories as an artist trying to be creative in a country like ours.