PEGASUS'U TANIMAK-GETTIN' TO KNOW PEGASUS

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Dilekler gerçekleşir, yeter ki bir yıldıza dilek tut ve inan: Disney felsefelerinin en tanınmışıdır bu. Bir çizgi filmci olarak en büyük dileğim de Disney’de çalışabilmekti. Bu 1996’nın Haziran ayında gerçekleşti, hem de sıkıcı Los Angeles’te değil, sanat şehri Paris’te. Diğer bir deyişle Disney felsefesi beni hayâl kırıklığına uğratmadı.

Ama oraya girince gördüm ki asıl iş daha yeni başlıyor. Pegasus ekibine alınmıştım ama bana hemen sahne vermediler; önce karakteri tanımak durumundaydım.

Modelleri etüd edip karakteri çeşitli pozlarda ve değişik ifadelerle çizmem gerekiyordu. İncelemem için filme kaydedilmiş at hareketleri tedarik edildi.

Her animatöre karakterinin mükemmel bir heykelini veriyorlar. Ben de güzel Pegasus heykelimi çeşitli açılardan çizdim.

Birkaç deneysel canlandırma da yaptım. Özellikle kanatların atı taşımasını nasıl inandırıcı yapabileceğimi araştırıyordum.

Derken ilk sahnelerim geldi ve uçuş türbülanslı başladı. Fakat süpervisörüm Ellen Woodbury’nin yardımcı yaklaşımı ve bilinçli yönlendirmesiyle kısa zamanda sakin semalara ulaştım.

Aylar sonra, 1997’nin başlarında prodüksyonun sonuna doğru birbirine bağlı iki sahne verildi. Pegasus Hades’in başındaki alevi üfleyip söndürüyor, sonra da yaptığına katıla katıla gülüyor. Özellikle gülme planını büyük bir keyifle yaptım. Hayâllerimi gerçekleştirip bir Disney animatörü olmuştum ve ilk uzun metrajlı film sürecimi başarıyla nihayetine erdiriyordum, duygularmı bilinçli olarak karaktere aktardım. Orada gülen aslında Pegasus değil, benim! Hatta kaba çizimlerini de sakladım, hâlâ durur. (Hades’in canlandırması benimdeğil, büyük ihtimâlle Bolhem Bouchiba.)

Solda: Karakterlerini daha iyi tanımaları için animatörlere heykelleri verilir. Burada bana düşen Pegasus heykeli.

Left: Animators are given sculptures of their assigned characters as reference. This is the Pegasus sculpture that fell to me.

Yukarıda Pegasus için etüdlerim. Üstteki iki tanesi verilen heykelden. Alt solda sanat şehri Paris'te III. Alexandre köprüsünün iki başındaki dört heykelden biri. Alt sağda ise bir espri.

Above are some of my studies for Pegasus. The top two are drawings of the sculpted model. Bottom left: inspiration from the city of Art, one of the four sculpture groups at the ends of the Alexandre III bridge in Paris. Bottom right: a joke.
 

Pegasus'u Tanımak- Getting to Know Pegasus from tahsinozgur on Vimeo.

 Pegasus için deneme canlandırmalarım. 

My test animation with Pegasus.

KEYİFLİ PEGASUS- LAFFIN' PEG from tahsinozgur on Vimeo.

Pegasus'un keyfi- ve benim de keyfim!

Pegasus pleased with himself-as I was at the time.

"Gülen Pegasus" sahnelerini çizdiğim günlerden bir fotoğraf. Arkamdaki takvime göre Ocak 1997.
Üstte sağda Pegasus'un model heykeli gözüküyor.

A photo from the time I was working on the "laughing Pegasus" scene.
According to the calender behind me it's January 1997.
You can see the sculpted model of Pegasus on the top right.

ENGLISH 

Wish upon a star, believe, and your dreams will come true: a very Disney life philosophy. And my own wish, as an animator, had been to work for Disney. That came true in June 1996, and not inboring Los Angeles but in Paris, city of art! So I can say the Disney philosphy did not disappoint me.

But once in, saw the work was just starting. I was assigned to the Pegasus crew, but before I was allowed to animate the character, I had to get to know him. I had to study the modelsheets and draw him in various poses and expressions. I had to study horse movements recorded on film.

By procedure, each animator is given a beautifullly sculpted model of their character and I drew mine from different angles. I even made some experimental animation to study, among other things, how make the wings plausibly lift the horse.

Then the real work started. The first few scenes I animated for the film encountered some turbulence but thanks to the able and supportive supervision of Ellen Woodbury, it was smooth flying the rest of the way. 

Months later, towards the end of production in early 1997, I was given a pair of hookup scenes of Pegasus blowing the flame off Hades’s head, and then laughing at the result. I particularly enjoyed animating the laugh because I put in  my own joy and satisfaction in having become a Disney animator, successfuly bringing my first feature work to a close. That was really me laughing there! I even kept the original roughs; still have them! The animation of Hades, by the way, is almost certainly by Bolhem Bouchiba.

ANLAMASAK DA ÇİZERİZ!- WE DON'T HAVE TO UNDERSTAND IT TO DRAW IT!

TÜRKÇE

Adettendir, animatörler konuşmalı bir sahneyi yaparken ses kaydını tekrar tekrar dinlerler- insanı çıldırtasıya tekrar eden cümlecikler stüdyo hayatının ayrılmaz parçasıdır. 

"Herkül" filminde çalıştığım günlerde (1996) bitişik masada çalışan meslekdaşım (Marc Eoche Duval) Hades'in yardakçıları Pain ve Panic'i canlandırmaktaydı. Bir gün geldi, karakterleri hiç anlayamadığım bir ses çıkardılar, ve tekrar tekrar dinlesem de filmin akışı dışında duyduğum için bir türlü anlam veremiyordum. Ama gözümün önünde birşeyler canlandı tabii, ben de kâğıda döktüm. (Bu mesleğin en tatlı taraflarından biri bu, aklınıza geleni canlandırabiliyorsunuz.)

Filmdeki yerine gelince: Herkül ruhlar nehrinden sağ dönmüştür. Hades şaşırır, "olamaz" der, oradan sağ dönebildiğine göre Herkül...
Pain ve Panic tamamlarlar: "...bir tanrı!" ("a god"!)

Bi DAAA BUYUR?- HOW'S THAT AGAIN? from tahsinozgur on Vimeo.

ENGLISH

It goes with the job: animators have to listen to voice tracks over and over again when they are working on a dialogue scene. Bits of phrases repeated ad nauseum are an essential ingredient of studio life.

Back when I was working on Hercules (1996), I heard an odd sound coming from the neighbouring desk where a colleague (Marc Eoche Duval) was animating Pain and Panic, the demonic henchmen of the villianous Hades. Though repeated endlessley, I could not make it out, hearing it out of context like that. It did feed my imagination though, and I animated the image it conjured. (That's one of the most delicious aspects of the profession; being able to bring life to any fantasy.)

What was the actual line? Amazed that Hercules has returned alive from the river of souls, Hades expresses his surprise, saying he couldn't do that unless he is...

...here Pain and Panic complete the sentence for him: "...a god!"

TARZAN'I TANIMAK- GETTING TO KNOW TARZAN

TÜRKÇE (For English please scroll down.) 

Sene 1996'nın sonu ya da 1997'nin başıydı, Tarzan filminin ön prodüksyon dönemi. Animatörler bu dönemi eğitimle geçiriyorlar: hayvanat bahçesi ziyaretleri, anatomi dersleri, oyunculuk dersleri, grup hâlinde tiyatroya gitmek, ve bir de tabii ki karakterlere alışmak için deneme animasyonları.

Bu animasyonlar verilen ödevler şeklinde değildi; kendi hayâl gücümüze göre sahneler planlayıp canlandırıyorduk ve sonra karakteri tasarlayan ve ondan sorumlu olan başanimatöre gösterip eleştirilerini alıyorduk. Tarzan karakteri için bu Glen Keane'di.

O sırada yaptığım Tarzan animasyonlarından birini sunuyorum. Yapmışken animasyonun içinde kamera hareketi, hatta merceğin içine ışık kırılmaları, hatta Tarzan'ı takip eden sanal kameraman yere inince sallanmasını çizecek kadar hevesli ve keyifliymişim. Tabii kendimi beğendirme isteği de var!... 


TARZAN'LA TANIŞMAK-  GETTING TO KNOW TARZAN from tahsinozgur on Vimeo.


ENGLISH

It was either towards the end of 1996 or early in 1997, during the pre-production of Tarzan the animators had to go through a training program to prepare themselves for the assignments to come. This included anatomy lessons, acting lessons, group trips to the theatre, and of course experimental animation to get to know the characters on which we would be working.

The experimental animation was not done through specific assignments; we would think up situations, plan the staging, animate them, and then show them to the supervising animator of the character, in the case of Tarzan himself that would be Glen Keane himself.

I am sharing with you one of my experimental Tarzan scenes from that time, with an animated moving camera, prisms of light refracted through the lens, and a camera wobble when Tarzan and the imaginary cameraman all land on the jungle floor. It shows how enthusiastic I was and how much I enjoyed doing animating it all. It goes without saying that I was also eager to impress!