BERBAT KEDİ ŞERAFETTİN- THE ROTTEN CAT

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Devamlı "ilk Türk uzun metraj canlandırma filminin" yapıldığını duyarız, sonra bir yenisi yapılır, yine aynı şey söylenir. Çünkü yapılanların hiçbirisi arzu edilen teknik seviyeye ulaşmamıştır. 

Bu sefer hakikaten çok yüksek kaliteli bir prodüksyon var karşımızda- canlandırma kalitesi gelişmiş (ağızlar biraz daha esnek olabilirdi), temposu hızlı, anlatımı akıcı, görselleri iyi bir film var karşımızda. Üstelik replikleriyle, ortamlarıyla tamamen bizden, tamamen tanıdık, mekânlar hep İstanbul'dan bildiğimiz, gelip geçtiğimiz yerler- Taksim, Cihangir, Boğaz, Galata kulesi, köşedeki bakkal.

Gelgelelim konuya ve kahramana; ağzı bozuk, bencil, saldırgan ve potansiyel tecavüzcü. Bir ev kedisine sarkıntılık etmek için bir eve giriyor, ondan kaçmaya çalışan dişi kedi çarpılıp ölüyor. Üzüntüden deliye dönen sahibi ise Şero'yla kavgaya girince camdan fırlıyor ve caddeye düşünce beyni kafasından fırlıyor. Ama zombi olarak geri dönüp intikam hırsıyla Şerafettin'in peşine düşünce filmin kötüsü, Şerafettin de buna karşılık kahramanı oluyor. Filmin bize saldırganı iyi, maduru kötü göstermesini hazmedemiyorum. Daha birkaç gün önce eşimle birlikte kadınlara karşı şiddeti protesto eden bir yürüyüşe katılmıştık. Böyle bir film hasta zihinlere nasıl bir mesaj neşrediyor?

 Kadınlara şiddete karşı yürüyüş, Kadıköy, İstanbul, 6 Mart 2016.

Ellerdeki resimler: erkek arkadaşıyla kalmak istediği için 27 Haziran 2014'de kardeşi tarafından öldürülen Hilal Özcan, iddiaya göre öğretmeninin tacizleri sonucunda 24 Şubat 2016'da intihar eden Cansel Buse Kınalı, ve 11 Şubat 2015'te minibüs şoförünün tecavüze teşebbüs edip öldürdüğü Özgecan Aslan. Orada başka resimler de vardı.

(Görüntü kendi objektifimden.)
 

Film karışık duygularla izledim; hem sürüklendim, hem itici buldum, güldüm ama bir yandan da içim buruldu. İyi bir canlandırma filminden çıkarken kendimi mutlu, hafiflemiş, arınmış hissederim, bu film beni aşağı çekti. Dikkat ettim, ne bizim, ne bizden önceki seanstan çıkanların arasında gülümseyen bir yüz yoktu. Bir komediden sonra...!

Yönetmen Mehmet Kurtuluş'un dünya standardında bir canlandırma film yapma azmi senelerdir sönmedi. Sonunda bunu beklentilerin ötesinde başardı, kendisini ve Anima ekibini gerçekten içten

kutluyorum. Ama konu olarak Bülent 
Üstün'ün "kült" resimli romanını seçmesini olumlu bulamıyorum.  

Sağda üstte: Bülent Üstün'ün

"Kötü Kedi Şerafettin"

resimli roman kahramanı.

 
Altta: Kadıköy'de şablonla yapılmış

Şerafettin duvar resmi.

Belki hazır bir seyirci kitlesi hedeflemek için bu yola gidildi, ama 13 yaşından küçüklerin giremeyeceği, 15 yaşına kadar da ancak ebeveyn refakatinde girebilecekleri bir film yapınca seyirci potansyeli kendiliğinden kısılmış oldu. (Bilmeden çocuklarını kediciği seyretmeye getiren aileler epey şaşırmışlar!) Zaten Şerafettin'in fan'leri de filmi bedava seyretme yollarını tercih edecek kesimdir.

Uzun metrajlı bir canlandırma filmi yapabildiğini kanıtladıktan sonra şimdi Mehmet Kurtuluş'tan ve Anima ekibinden anlatmaya değer bir hikâye bekliyorum.

Kötü Kedi Şerafettin poster ve sağda yönetmen Mehmet Kurtuluş, 2008'de Maltepe Üniversitesi Çizgi Film Bayramı etkinliğmize Anima ekibiyle birlikte desteğini verirken. Bkz. "Çizgi Film Bayramı 2015", 18 Kasım 2015.

Poster for The Bad Cat  (Kötü Kedi Şerafettin) with director Mehmet Kurtuluş on the right, in a photo taken at Maltepe University when he and the Anima crew came to support "Hand-Drawn Animation Day", November 18th 2008. See "Hand-Drawn Animation Day" 18 Kasım-November 2008.

ENGLISH

For years we keep hearing that "the first Turkish animated feature film has been produced", all soon forgotten because, though they fulfilled the requirement in screen time, they were technically never up to par. 

Now we have a really lavish and well made production before us, with quality animation (I would have preferred more elasticity in the mouth action), fast tempo, efficient storytelling and strong visuals. To top it all, it all feels authentic, all indigenously Turkish, from the dialogue full of colloquialisms and slang to the authentic locales, all familar sights of Istanbul like Taksim square, the steep Cihangir neighbourhood, the Bosphorus, the Galata tower, and the generic corner grocer. 

Unfortunately, the protagonist is a selfish, fowlmouthed, agressive bully and potential rapist named Şerafettin ("Shero"). He breaks into a flat to molest a housecat, who gets electrocuted and killed when she tries to escape. In an ensuing scuffle, Shero flings her distressed owner out of a window to his death, his brain landing beside him. The poor man returns as a zombie to seeks revenge, becoming the villain of the film, with Shero as the unlikely hero. I cannot condone a film that lionizes the agressor and villainizes the victim. Just a few days ago I and my wife were in a protest march against the victimization of women- a very real problem here. What kind of a message would this film broadcast to the sick minds out there?

 March protesting violence towards women in Kadıköy on May 6th, 2016.

They are carrying photographs of Hilal Aslan, shot by her brother on June 20th 2014 for wanting to stay with her boyfriend, Cansel Buse Kınalı, who shot herself on February 24th 2016 after reportedly being abused by her teacher, and Özgecan Aslan, murdered by a minibus driver in course of an attempted rape on February 11th 2015. 

There were many other photos carried that day.

(Image from my own camera.)

I watched the film with mixed feelings; I was simultaneously swept and repelled by it, I laughed even as my stomach turned. Watching a good animated film leaves me a warm afterglow, a state of happiness and purification. This film dragged me down, left me feeling sullied. I paid attention to the mood of the public leaving the theatre, both of our screening and the one preceding it; no smiling faces- and this, after a comedy..!

For years director Mehmet Kurtuluş has had a sustained ambition to create an animatied feature that would be up to international standards. In the end he achieved his goal. I wholeheartedly congratulate him and the Anima team on this. It is

unfortunate that he opted for the "cult" comic strip of cartoonist Bülent Üstün.

Left, above: 
Bülent Üstün's "bad cat" Şero
(pronounce "Shero", short for Şerafettin).
He's saying "What are you looking at, love?!"

 
 

Left, below:
Stencilled Shero on a wall in
Kadıköy, Istanbul.


It is probable that the intention was to cash in on the popularity of the strip, but on the other hand a film inaccessible to children below 13 and requiring parental guidance up to 15 already sacrifices a large slice of the audience potential. (I hear families who inadvertently brought their children to see the film to see the kitty were shocked.) As for the fans of the film, they would prefer to find ways to see the film for free.

Now that they have proven that they are capable of creating a fine animated feature, I expect Mehmet Kurtuluş and the Anima team to tell us a worthwhile story. 

ÇAĞDAŞ/ ÇAĞDIŞI- FUTURE IN THE PAST

TÜRKÇE (For English please scroll down)

60ıncı doğum günümden bir hafta kadar sonra- 28 Ocak 2016'da- çağı yakalamak için nihayet bir teşebbüse geçtim ve kâğıt kullanmadan doğrudan ekrana çizmeye, hatta canlandırma yapmaya yarayan "Cintiq" ("sintik") denen aleti aldım- yardımları için yakın arkadaşımız Erhan Gezen'e hemen teşekkür edeyim. Başlangıç için 13" ekran rahat taşınabilir boyu tercih ettim. (Hem fiyatı da daha az bel bükücü!)

Pixels

Vakit buldukça kullanım kılavuzunu çalışıp alıştırmalar yapıyorum. Canlandırma  denemelerimde kullanmak için Cintiq'i üzerinde basit bir köpecik tasarladım- adı "Pixels"- ama daha canlandırma konusuna gelemedim.  Şu sırada tabakaların nasıl kullanıldığını öğrenme noktasındayım.

Cintiq üzerine ilk çizim denemelerimi 30 Ocak Cumartesi gecesi yaptım; Ulusal Kanal'da Cevizkabuğu programını seyrederken bir yandan da alıştırma yaparım demiş, düzenimi kurmuş ve çağa yetişebilmek için tuş komutlarını ezberlemeye, çeşitli kalem seçenekleriyle çizmeye başlamıştım.

Hulki Cevizoğlu'nun konukları da inadına olabildiğince çağdışı yobaz kafalı iki şarlatandı. "Mehdi"'nin geleceğini, hatta doğmuş olduğunu, bunu yüzyıllar önce öngörüldüğünü, kanıtların inkâr edilmez şekilde ortada olduğunu kabalığı aşan bir fanatizmle israr ettiler. Eşkalini bile tarif ettiler; belli ki var bu işe soyunan bir megaloman. Müritlerinin isimleri Altuğ Berker ve Dr. (Dr?) Oktar Babuna imiş. Görünüşlerine bakarsanız adam sayarsınız, bu da sözlerinde delilikten ziyade kötülük olduğunu gösterir. Başka bir kanalda muntazaman boy göstererek zehirlerini akıtıyorlarmış. Bu millete bugüne kadar yapılanlar yetmemiş gibi bu da yenisi!

Antitezi sunanlar da iki ilahiyatçıydı; onlar da "mehdi" kavramına inanmakla birlikte, bahsedilenin "henüz o olmadığı" dışında fazla bir itiraz getiremediler. 

Kucağımda çağa ulaşmak için öğrenmeye çalıştığım alet, ekranda ortaçağı aratacak deli zırvası.

İlk dijital çizimlerimden.

İlk dijital çizim denemelerime etkisi oldu tabii. Türkiye'de sanatçı olmaya çalışmanın bir gerçeği olarak anılarımda yer etti.

 Şimdi bunu nasıl kullancam? How do I use this?

Şimdilik bu şekilde! For now, like this!

ENGLISH

Just over a week after my 60th birthday I finally made a move to catch up with the times and purchased a "Cintiq", a gadget for drawing and even animating without paper, applying an electronic pen directly onto a monitor. I must immediately thank my friend Erhan Gezen for his valuable help in the matter. I went for the more portable 13" model. (Also easier on the pocketbook!)

Pixels

I study the lessons of the manual and practice as I find the time. I designed a simple dog character on the Cintiq, which I intend to use for animation practice- I've named it "Pixels". But I haven't come as far as the actual animation lessons yet; right now I am learning about the use of levels.

I made my first drawing exercises on the Cintiq on the evening of January 30th, a Saturday. I settled in front of the TV, Ulusal Channel, to watch my favorite talk show, Cevizkabuğu ("Walnutshell", a pun on the surname of host Hulki Cevizoğlu.) I intended to put the time spent in front of the telly to good use, trying to catch up with the times and connect with the future by learning the basic tools and practice drawing with the electronic pen on glass. 

As luck would have it, the guests of host Mr Cevizoğlu included a pair of retrograde charlatans, preaching a crazy cult of the "Mahdi",  agressively trying to convince the hosts, other guests and the audience that "the signs were there", that the evidence was "scientific and irrefutable", that "he" was already born, and even gave full description of his features, as revealed, so they said, centuries in advance. Obviously, there is a megalomaniac somewhere all set to play the role! The disciples preaching his cause were named Altuğ Berker and Dr. (Dr?) Oktar Babuna. To look at them, you would think they were respectable, intelligent men, which seems to suggest they are evil rather than nutty. Apparently they were regularly administering their poison on some other channel. After years of fanaticism administered to this nation, now this!

Two theologians took up the responsibility of presenting counterarguments, but they could go no furter than to say that, though they did believe in the "Mahdi", this one was not he.

Wrestling with the new-fangled contraption on my lap, trying to catch up with the time, I found myself listening to drivel that would be too backward for the middle ages.

One of my first digital sketches.

The situation had its effect on my first digital sketches ever. The experience took its place in my memories as an artist trying to be creative in a country like ours. 

KAHVALTIDA AYDINLANMA- ENLIGHTENMENT AT BREAKFAST

TÜRKÇE (For English, please scroll down.)


Tercih ettiğimiz gazete Aydınlık satışlarını arttırabilmek için bir kampanya başlatmıştı; bu kampanya faaliyetlerinden biri de, okuyucuların Aydınlık okurken kendi fotoğraflarını çekerek gazeteye göndermeleriydi. Lâle bizim de katılmamızı önerdi. 

Kendimizi kahvaltıda Aydınlık okurken görüntüleyecektik- ama tabii ki sanatçı/ çizgifilmci kimliğimize uygun şekilde, çizilmiş olarak. Kamerayı tripoda bağladık ve kahvaltı masamızı önce boş çektik, sonra kamerayı hiç oynatmadan gazete okur pozda kendimiz de kadra girerek çektik. Üçüncü bir fotoğrafta ben kahve fincanını havada tuttum.

Sonra çekilen fotoğrafların içine yerleşecek şekilde figürleri çizdim.


Renk konusunda Lâle'ye danışarak resmi renklendirdim, taradım ve bilgisayarımdaki hazır programda unsurları birleştirdim.
 

Sonucu gazetenin verdiği e-posta adresine gönderdik. Ve tekrar tekrar gönderdik; her defasında "iletilemedi" mesajı geldi. Ulaştıramadık yani!

Bir kere Facebook'da paylaştık, şimdi de burada paylaşıyoruz. Bizim tercih ettiğimiz gazetedir, bizi aydınlatır, 
öneririz!

Çizdiğim figürleri gerçek mekânlar içine oturmak zahmetli olsa da büyük keyif veriyor. Bunu Aydınlık gazetesiyle bir kere daha yapmıştım- Adalet Bakanı Bekir Bozdağ

"Hata Yaptık"

Ergenekon suçlamalarının büyük bir sahtekârlık olduğunu itiraf etmeye yaklaşan bazı sözleri ağzından kaçırınca büyük bir keyifle, tadını çıkara çıkara yine böyle bir çalışma yapıp yayınlamıştım. (Bkz. "Hatasız Kul Olmaz", Tashlık, 12 Şubat 2014.)

ENGLISH

There is a wide spectum of newspapers you can choose from in Turkey, from far left to to extreme right, from seperatist to fanatical fundamentalist. We find the right balance in Aydınlık ("light", in the sense of the opposite of "darkness"), a newspaper that opposes all the parties presently in parliament. It has minimal income from advertising because advertisers are wary of government pressure. 

Aydınlık launched a campaign to increase its readership; one aspect of the campaign involved having your own photograph taken while reading the paper and sending it in. Lâle and I decided to contribute with a photo of ourselves studying the paper at breakfast, but in our own style. We would be hand-drawn, inside a real photo, reading a real newspaper. We attached the camera to a tripod, and shot the breakfast table empty, then with ourselves looking at the paper, and a third one where I am holding my coffee cup in the air.

I then drew the figures in position. I coloured the drawings by consulting Lâle for the colors.

Then I put them all together with the program that came with my computer.  

We sent the photograph to the e-mail address given by the newspaper. We tried over and over again but kept getting "delivery failure" notices. It never got through!

We shared it on Facebook. Now we are shareing it here. Aydınlık is our preferred newspaper, and we recommend it! It enlightens us!

Placing handdrawn figures inside a photograph of a real environment is a fussy and difficult business, but I enjoy it nevertheless. I did this once before with the Aydınlık

"We Made a Mistake"

newspaper- when Minister of Justice Bekir Bozdağ let it slip that the absurd Ergenekon case was a hoax. This was the first official admission of what we had for so long been saying and demonstrating for, so it was with exceptional pleasure that I prepared the image. The headline says "we made a mistake", quoting the minister. (See "To Err is Human", Tashlık, 12 February-Şubat 2014.)

YENİ YILA GİRERKEN- COMING INTO THE NEW YEAR

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Yeni yıl akşamını kendi evimizde arkadaşlarımızla geçirdik- Türk canlandırmasından seçme bir grup aileleriyle birlikte bir çatı altında toplanmış oldu- toplam beş çocuk da gerekli ses efektlerini tedarik ettiler.

Zor olsa da bu sıcak ve neşeli ortamdan kendimi bir süre kopararak eski geleneğimi sürdürdüm: senelerdir yeni yıla elimde kalem, çizerek, imkân el verirse canlandırma yaparak girerim ve bu sene de öyle yaptım. Odama dalıp çıkan üç azgın oğlan çocuğu bile beni dağıtmadı! Bu sene bir seferlik bir fikir seçmedim, çok ağır ilerleyen özel film çalışmamıza biraz katkı olsun diye filmden yeni bir sahneye başladım. Bir karakterin iki saniye kadar kaba canlandırmasını yaparak çekmeyi başardım (54 kare; klipte sol üst köşede yıldız olan kısım), gerisini iki gün sonra, 3 Ocak'ta tamamladım. İki karakter daha gelecek, sonra efekt, sonra da temiz çizim. Günün birinde biter belki!

Geceyarısını geçip yeni yıla girince sıra fotoğraflara geldi. Grup resmi çekme işini Murat üstlendi- "aile resmi" de diyebiliriz! Birkaç düzgün fotoğraftan sonra ortalık biraz karıştı, cıvıttık yani! Birkaç gün sonra Murat bize fotoğrafları internet üzerinden gönderince Lâle onlardan bir montaj yapmamı, ama bu montajda resimleri tersine doğru sıralamamı önerdi. Böylece bir kaostan bir huzur ortamına geçecektik. Netice beklemediğim kadar nostaljik tatta birşey oldu- daha henüz dört gün geçmesine rağmen. Fon müziği olarak Abba'nın Happy New Year ("Mutlu bir Yeni Yıl") isimli parçasını koyunca bu hercailik hissi daha da kuvvetlendi. Şarkının daha ilerisinde "...bizi 10 yıl sonra, 1989'un sonunda ne bekliyor?" diye soruyor, demek şarkı 1979 dan! O kadar oldu mu? Hele şu sözler, özellikle yaşadığımız günlerde daha da manidar: "...Hepimiz zaman zaman da olsa her komşunun birer arkadaş olduğu bir dünyayı hayal edebilsek... hepimizin ümitleri ve deneyecek gücü olsa, yoksa yatıp ölelim daha iyi...!" 

 

YENİYIL GECESİ ÇALIŞMASI-2016-NEWYEAR'S EVE ANIMATION from tahsinozgur on Vimeo.

2016 yeni yıl gecesi canlandırma çalışmam. Lâle özel filmimizden hiçbir şeyi göstermememi istiyor, ama bu kadarcıkla pek bir şeyi açık ettiğimi zannetmiyorum!

My animation on New Years' Eve, 2016. Lâle doesn't want me to reveal anything of the project, but this hardly gives away anything at all!

  2016'nın ilk dakikaları, evimizde yakın dostlarımızla. Fotoğraflar Murat'ın objektifinden, montajı ben yaptım, fikir Lâle'nin, müzik de tabii ki Abba.

The first minutes of 2016 in our home with close friends. The photos are from Murat's camera, I did the editing, following an idea by Lâle. The song is by Abba, of course.

ENGLISH

We spent new year's eve at home with our friends; some of the finest of Turkish animation were assembled under one roof with their families- with a total of  five children providing the necessary background noise. 

In spite of the good company, I managed to retreat to my room long enough to maintain my tradition of entering the new year with my pencil in hand, drawing, preferably animating. Not even the three wild boys charging in and out of my room could faze me. I didn't go for a one-off idea this time, but started a new scene for our very slow moving private short film. I managed to rough in and shoot about two seconds of one character (54 frames; the part with the star on the upper left corner in the clip), the rest I completeded two days later, on January 3rd. There will be two more characters, plus effects, and then cleanup- it will be finished someday.

Once past midnight and into the new year it was a time for photos, and Murat took on the job of snapping a group photo- a "family picture", so to speak. After a few tries, everything went a little bit crazy. When Murat sent us the photos over the net, Lâle suggested I edit them together, but in the reverse order, so that the images transition from mayhem into a state of tranquility. The result looks nostalgic already, and it's only four days on! I put a bit of Abba's Happy New Year as background music and that even heightened the transitory feel. Further on the song goes "...Who can say what we'll find/ What lies waiting down the line/ In the end of eighty-nine...", so it must be from 1979!  Has it really been that long? And even more foreboding, considering the times we live in: "....Happy new year, happy new year/ May we all have a vision now and then/ Of a world where every neighbor is a friend/ Happy new year, happy new year /May we all have our hopes, our will to try/ If we don't we might as well lay down and die...!"