YENİYIL- 2026- NEWYEAR

TÜRKÇE: (For English please scroll down.)

Geçen sene olduğu gibi bu sene de Noel ve Yeniyıl tebriklerimizi ayırdık,  (Bkz. "Yeni Yıl- 2025", 29 Aralık 2024) çünkü gündem yine yoğun. Gazze'deki kıyım devam ediyor- 10 Ekim 2025'te barışsever başkan Trump'ın öncülüğünde başlayan ateşkese rağmen öldürmeler ve tahribat sona ermiş olmadığı gibi Pax Americana'nın adil olmayacağı da belli. Ve Batı dünyası kar yağışlı, çam ağaçlı Noel kutlamalarına "Bethlehem" ve "Jerusalem" söylemleriyle yeniden dalarken "Jesus"'larının da halktan, halkın yanında bir Filistinli olduğunu yine unutuverecekler. Geçen sene olduğu gibi bu sene de bunu yüzlerine vurmak istedim.

Hz. İsa'nın "Tapınağı ticarethaneye çeviren" ırkdaşlarına hiddetlenerek ortalığı dağıtıp herkesi kovduğu olayı tasvir eden El Greko'nun ünlü tablosunu hatırladım. 

 El Greko "Hz. İsa Tapınağı Arındırıyor", 1600.

Aslında uzun zamandır o tabloyu hatırlıyor, paylaşmak istiyordum, hem ırkçı-yobaz İsrail rejimine hem de iki yüzlü Hristiyan dünyasına karşı birazcık sesimi çıkartmak için. Resmin orijinalini- ya da orijinallerinden birini- paylaşarak "anlayan anlar" demeyi düşünsem de sonunda kendim güncelleşmiş bir versyonunu yapmayı tercih ettim. Aldığım örnek Londra Milli Galeri'de (National Gallery) bulunan versyonudur. Hemen söyleyeyim- renkler için yine Lâle'ye güvendim.

En çok yapmak istediğim Hz. İsa'ya İsrail askerinin elindeki silahı çekip aldırtmaktı. Bunu son derece içim soğuyarak yaptım. Yerdeki kadını itilip kakılan bir Filistinli kadın olarak yorumlamak çok doğaldı- kompozisyon boynuna bir Filistin "kefiyesi" koymak için de gayet uygundu.

Tablonun solunda birşeyleri kaçıran adamları banknot kaçıran paragözler şekilnde yeniden yorumlamak da mantıklıydı. Zulalarına biraz külçe altın da yığmayı ihmâl etmedim.
 

 

Başında iri bir sepet taşıyan bağrı açık delikanlıda zorla ya da boğaz tokluğuna çalıştırılan bir ırgat havası vardı ve ben onu nasıl yeniden yorumlayacağımı önce bilemedim, sonra aklıma yeni dönemin oligarklarından gezinti olsun diye uzaya giden, çalışanlarına da pek iyi davranmamakla tanınan Jeff Bezos geldi. Delikanlının taşıdığı sepeti alıp yerine Amazon.com'un sırıtık logolu kutularından koydum.

 

Hz. İsa'nın hemen sağındaki yaşlı amca ile üzereine eğilen tip son senelerin başka bir sıcak gündemini, birkaç yıl önceki Pandemi oyununu ve mRNA "aşı" zorlamasını çağrıştırdı. Hele eğilen adamın sağ elinin duruşu tam şırınga tutmalıktı. Bu vesileyle o kâbus günlere de gönderme yapmış oldum!

(Aslında insanların kobay yapıldığı şeytani bir deney olan o "aşı" kampanyası 2021 Yeniyıl resmimizin konusuydu. Bkz.: "Yeniyıl- 2021", 24 Aralık 2020.)

Sağ arkadaki ikisi bayan kalabalık ve bayanlardan birini karşısına alan adamın pozları Filistin için eylem yaparken polisle yüzyüze gelen, tutuklanan, birçoğu yaşlı kadın Batı ülkesi vatandaşları için uygun düştü. Birleşik Krallık bu çirkin manzarada başı çekerek Batı dünyasında "fikir özgürlüğü" masalının gereğinde nasıl sabun köpüğü gibi dağılıverdiğini gösterdiğinden resimdeki polise onların üniformasını giydirdim.

Protesto görüntüsü Londra Trafalgar Meydanı'ndan, 4 Ekim 2025. Görseli medyadan aldım.

 

Arkadaki büyük kapının iki yanındaki kabartmalar Tevrat'tan sahneler tasvir ediyordu. Burada (sol taraf) Adem ve Havva'nın cennetten kovulması. Onun yerine doğal olarak Nakba'yı, yani Filistinlilerin evlerinden ve
yurtlarından kovulmasını koydum.
 

 

Hz. İsa'nın sağ omzunun arkasında ayrıntıları zor seçilen figürler var. İki elini kaldırmış yaşlı adamdan yola çıkarak "Sanal Gerçeklik" gözlükleriyle kafa bulan bir çocuk çizdim  (Sanal Gerçeklik'le ilgili duygularımı 2024 Yılbaşı resmimizde paylaşmıştım. Bkz.: "Yeniyıl- 2022", 25 Aralık 2021.) Onun arkasına da akıllı telefonunda gördüğü birşeyden dehşete düşmüş bir adam yaptım. Gördüğü herhangi birşey olabilir ama bana göre adam Bitcoin borsasında paraları batırmış!

 

İncil'deki söyleme göre o gün Hz. İsa hiddetinden masaları devirmiş, üzerlerine yığılı paralar ortalığa uçuşmuş. Tabloda bunu ifade eden tek bir kırık masa var, en önde duruyor. Onun yerine yere saçılmış bir bilgisayar ve ekranına da şirket kârlarını gösteren bir grafik koydum.
 

 

Bu resmi Noel arifesinde çeşitli internet platformlarında paylaştım. Yeniyıl için ayrı, daha ferah birşey paylaşmayı düşündüysem de Lâle internette karşılaştığı ilginç, yeni bir bilgiyi bana aktarana kadar uygun tema bulamadım. Meğer Türk mitolojisinde kış gündönümünü temsil eden, Noel Baba'yı hiç de aratmayan figürler varmış: Ayaz Ata ve torunu Kar Kız. Türk dünyasının çeşitli ülkelerinde kutlanan "Nardugan" etkinlikleri bu figürler gibi giyinen insanlarla renklendirilirmiş. Türk Altay ve Orta Asya kültüründe yaygın bu karakterler Azeriler, Başkurtlar, Kazaklar, Kırgızlar, Tatarlar, Türkmenler, Özbekler ve Yakutlarda küçük isim farklarıyla tanınıyormuş ve Rus kültüründe Ded Moroz ("Kırağı Dede") ve Sneguroçka ("Kar Kızı") olarak karşılıkları varmış. Etkileşimin Türk kültürlerden Slavlara mı, yoksa Slavlardan Türklere mi geçtiği konusunda çelişkili görüşler olsa da çok da önemli değil, nihayet aynı coğrafyanın kültürü ve hem Çarlık, hem de Sovyetler döneminde birlikte yaşamış halklara ait. Daha ötesi açıkça pagan olan bu gelenekte hristiyan- müslüman farklılaşması da mevzubahis değil.   

"Ayaz Ata ve Kar Kız" diye arama yapınca Türklerin paylaştığı birçok fotoğraf çıksa da bu görüntülerin nereden geldiğine dair bilgi bulmak imkânsız gibi- Türkler de o figürleri zaten sahiplenmek istediğinden kaynaksız fotoğraflar ikna edici olamıyor. Bu fotoğraf moscowalk.ru sitesinden, Moskova metrosunda "Eastern Express" etkinliğiyle ilgili: değişik vagonlarda Rus Federasyonu'nun çeşitli bölgelerini temsil eden kostümlü insanlar ziyaretçileri karşılıyor. Bu fotoğrafın yazısını Google'a tercüme ettirince Yakutistan'a referans gördüm. (Ayaz Ata Yakutça'da Qys Khan'mış, yani Kış Han.) Arkadaki hanımlardan soldakinin giysisinde hiç Slav tadı yok zaten! (Bkz.: http://moscowalk.ru/transport/metro/eastern-express.html ) Ayrıca Christmas Wiki-Fandom'da Ayaz Ata'yı Türkî kültürlere atfeden İngilizce  bir referans buldum. (Bkz:. https://christmas.fandom.com/wiki/Ayaz_Ata ) 

Son yıllarda Türkiye'de de bu kültür mirasına sahip çıkılıyormuş.

2025'te Marmaris'te Ayaz Ata.

 

Demre başpiskoposu Aya Nikola'dan dönüştürülen ve Batı kapitalizminin uşağı hâline gelen kırmızılı tonton Noel Baba'dan daha çok yakışır bize Ayaz Ata ile güzel torunu- hele yaşadığımız bu günlerde! Yeniyıl mesajımda onları bu duygularla resmettim. Yeniyıl için iyi dileklerimizi mümkün olduğu kadar herkesi kapsayıcı şekile ifade ettim. Renklerde yine Lâle'nin yardımına güvendim tabii!

 

2025 Noel tebriki resmimiz

Our greeting for Christmas 2025 

 

2026 için Yeniyıl resmimiz.

Our picture for the Newyear 2026. 

 

 

ENGLISH:

 

This year we seperated our messages for Christmas and the Newyear, just as we did last year in fact. (See: "2026 Newyear", 29 Aralık- January 2024.)

 

The butchery in Gaza goes on unabated. Not only has the ceasefire of October 10th 2025 mediated by the peaceloving US president Trump failed to bring about a cessation of killing and destruction, it has also demonstrated that the Pax Americana of the future will be no just peace. As the Western world readied itself to dive into another festive season with snow and pine trees, the words "Bethlehem" and "Jerusalem" being repeatedly bandied about, I suspected that the people there would once again conveniently forget that their Jesus was a Palestinian of the people and for the people. I wanted to slap their faces with this truth.

 

I remembered the painting by El Greco depicting Jesus "purging the Temple", overturning tables and chasing the money changers and mercheants out. 

 

 El Greco "Christ purging the temple", 1600.

I have been thinking of that painting and wanting to share it for a long time, just to sound off a bit against the racist and fundamentalist Israeli regime and the two-faced Christian world. I toyed with the idea of just sharing the original- or one of the originals- and expect some people will get it, but I finally decided to make an updated interpretation with my own hand. I took as my model the version in the Natonal Gallery of London.

 

 

What I really wanted to do was to have Jesus grab and pull the weapon from an IDF soldier's hand, and that was very satisfying. It was only natural to interpret the woman sprawled on the ground as a downtrodden Palestinian, and the composition lent itself well to the addition of a "keffiyeh" around her neck.

 

It made sense to interpret the two men on the left carrying off things as greedy moneygrubbers trying to spirit their piles of  banknotes away. I did not neglect to add a stash of gold bars to their hoard.

The bare-chested young man with the big basket on his head looked very much like he was forced into the heavy labor, for minimal pay if any, and at first I didn't know just how to interpret him. Then I remembered Jeff Bezos, an oligarch of the new age who made headlines with joyrides into space while not known for treating his employees very well. So I took the basket from the young man and drew in the iconic delivery box with the smirking logo of Amazon.com instead.

 

The old man kneeling immediately to the right of Jesus with a guy bending over him reminded me of another hot topic of recent times, namely the "Pandemic" game of a few years ago and the pressure to submit to the mRNA "vaccination". The right hand of the man bending over needed only a syringe to make the pose complete. I could not not miss the opportunity to throw in a reference to those nightmarish days.

 

(That diabolical experiment conducted on humanity as a whole was the theme of our Newyear's greeting for 2021. See: "2021-Newyear", 24 Aralık- December 2020.)

 

 

The group at the back around the right side of the painting, two of them women with a man facing one of them, were suitable for reinterpretation as demonstrators in the West, who included many elderly women in their ranks, and their confrontation with the police. Since the UK has been leading in this embarrassing spectacle that reveals how easily the myth of free speech in the West disippates when it contradicts state policy, I have given the policeman the uniform of a British constable. 

The image of the protest is from Trafalgar Square, London, 4 Oct. 2025. 

The image is from the media. 

 

 

 

There are reliefs of Old Testament scenes flanking the gateway behind. The one on the left shows Adam and Eve expelled from Eden. The natural choice was to turn that into a Palestinian family expelled from their land during the "Nakba".

Peering over Jesus' right shoulder we see a jumble of figures that are hard to distinguish. Re-interpreting the pose of the old man gesturing with his hands I drew a boy playing with a Virtual Reality set. (I expressed my feelings about Virtual Reality on our New Year's greeting for 2022- see "2022-Newyear", 25 Aralık- December 2021.) Behind him I drew a man looking in shock at what he is seeing on his smartphone screen- it could be anything but for me he has just witnessed his Bitcoin investment take a plunge.

 

According to the Bible Jesus overturned tables in his anger, sending the coins piled on them flying. The painting displays a single broken table up front. I replaced it with a computer scattered on the ground, the screen still displaying corporate profits.

I shared this picture on various internet platforms on Christmas Eve. I wanted to share a seperate message for the Newyear, something lighter in mood, but couldn't find a suitable theme until Lâle told me about something interesting she came across on the Internet. It turns out there are midwinter spirits in Turkish mythology that are as compelling as Santa Claus: the elderly Ayaz Ata and his granddaughter Kar Kız. "Ayaz" is often translated as "frost" but is really the kind of weather that causes frost. ("Frost" by itself is "kırağı".) "Ata" is "father" in many Turkic languages but in Anatolian Turkish it is "forefather". (As in "Atatürk", the surname given to Mustafa Kemal upon the passing of the surname law in 1934.) As for the grandaughter, "Kar Kız" means "snow girl" pure and simple. With minor variations in name these winter spirits are known by Turcic peoples in and around the Altay and central Asian regions and people dressed like them add color to the "Nardugan" celebrations observing the rebirth of the Sun. They are familiar to the Azeris, Bashkirs, Kazakhs, Kyrgyz, Tatars, Turkmens, Uzbeks and Yakuts, while the Russians have their own versions as Ded Moroz (Grandfather Frost) and his grandaughter Snegurochka (Snow Maiden). There is a disagreement as to whether the myth has Turcic of Slavic origins but in the end it doesn't matter much; it is the culture of the one great geography, shared by Turcic and Slavic peoples throughout the Tzarist and Soviet eras, manifestly pagan in origin so the differentiation between Christian and Muslim is irrevelant. 

 

 

When I searched for "Ayaz Ata and Kar Kız" on the Internet I came across plenty of photos posted by Turks, but it was almost impossible to find out where the photos were taken. Since the Turks already have an interest in claimig these personalities, the lack of source makes their claims suspect. This photo, however, is from the "moscowalk.ru" website  and is about the "Eastern Express" activity of the Moscow subway wherein costumed representatives of different nations of the Russian Federation greet the visitors in each car. When I had the caption of this photo Google-translated I saw a reference to Yakutia, a Turcic state in the northeast of Russia. (Ayaz Ata in Yakut is Qys Khan' which would be "Kış Han" in our Turkish) Of the two ladies in the back, the costume of the one on the left  has nothing Slavic about it! (See: http://moscowalk.ru/transport/metro/eastern-express.html) I also found an English language reference to Ayaz Ata on Christmas Wiki-Fandom which attributes him to Turcic cultures. (See: https://christmas.fandom.com/wiki/Ayaz_Ata) 

 

It seems that in recent years Türkiye has also been making some effort to claim this tradition.

 

Ayaz Ata in Marmaris in 2025.

 

Ayaz Ata and his grandaughter are more in harmony with our culture than the rolly polly red-clad Santa Claus derived from the archbishop of Demre and pressed into the service of Western capitalism- epecially in these times! With that in mind, I drew them for our Newyear's greeting, with a well-wishing message that encompasses everybody! Again, Lâle helped me with the colors of course.

LÂLE'YLE BİRLİKTE BAÜ'DE SUNUM- PRESENTATION WITH LÂLE AT BAÜ

TÜRKÇE: (For English please scroll down.)

Köşemize çekilmişken İstanbul Bahçeşehir Üniversitesi Çizgi Film Animasyon Bölüm Başkanı Sn. Nazlı Eda Noyan'dan bir sunum yapmak için davet aldık. Aslında bir mülakat olacaktı, bir baktık sunum yapacağımıza dair bir afiş yapmışlar. Internet'te bulunan güzel bir fotoğrafımızı temel almışlar.  

İyi ki kabul etmişiz; her ne kadar bizim dönemimiz geçmişte kaldıysa da genç öğrencilerle karşılaşıp onlarla konuşmak güzel oldu, gençleştirdi. 6 Ekim 2025'te gerçekleşen sunum için 40 kadar öğrenci toplanmıştı. Planlanmış bir sunum yoktu, rastgele başladık, öğrenciler akıllıca sorularla yön verdiler. Yabancı öğrenciler olduğu için konuşma İngilizce yapıldı. Herkes anlıyordu, bu da sevindirdi.

Bahçeşehir Üniversitesi öğrencileriyle, biz arkada afişteki pozu taklit ediyoruz.

Yeri gelince birşeyler gösteririm diye bilgisayarımı götürmüştüm; biraz gösterdim, faydası oldu, ama konuşma yoğun, sorular sık olduğu için ve ben kolay paniklediğim için aradığım örnekleri hemen bulamıyor, bazen atlamak durumunda kalıyordum.

Lâle ile ortak çalışmalarımızdan örnek göstermek iyi olurdu ve hatta Lâle Renaade'dan sahneler göstermemi de önerdi- muhakkak o sandalye sahnesini temizlemenin zorluğu hakkında söyleyecekleri vardı. Ben bulmaya çalışırken yeni sorular geldi ve o kaynadı, içimde kaldı. Onu burada aşağıda telafi ediyorum.

Lâle ve ben, Hahn Film, berlin. 1995-96.

1995-96 döneminde  Berlin'de Hahn Film'de çalışırken Lâle de araresim ve temiz çizim yapıyordu. Renaade yeni önerilen bir diziydi ve onun tanıtım canlandırmalarını yapıyorduk. Renaade'nın dansı için müzikâl film klâsiği Singing In the Rain'deki bazı dans sahnelerinden ilham aldım, oradaki kanepe burada sallanan sandalye oldu. 

Aşağıda Renaade için bazı canlandırmalarım Lâle'nin temiz çizimleriyle. Sonunda bir renkli de var. Amiga bazlı test programının görüntü kalitesinin kusuruna bakmayın artık!

 

ENGLISH:

An invitation from Nazlı Eda Noyan, the director of the Animation Dept. of Bahçeşehir University in Istanbul, to make a presentation for their students prodded us out of the quiet of our retreat. First it was to be an interview but suddenly there was a poster announcing a presentation- based on a nice photo of us that they found on the Internet. 

It was a good thing we accepted; even though our time is over, meeting young students was nice, rejuvenating. About 40 students had assembled the presentation on October 6th 2025. There was no planned presentation, however, we just dived in and the students guided us along with intelligent questions. Because of the presence of foreign students the presentation was conducted in English. Everybody understood, and this made me glad.

With the students of Bahçeşehir University, at the back we are aping the pose in the poster. 

I brought my computer along in case I needed to show some material; I showed a few, and it was useful, but because the dialogue was intense, questions kept coming, and also because I panic easly, most of the time I couldn't find what I was looking for and had to skip.

It would have been proper to show some work we had done with Lâle and she even requested I show scenes from Renaade-  she most certainly had something to say about the difficulty of cleaning up that rocking chair. As I fumbled to find the scenes new questions came in and the conversation shifted elsewhere. I have rectified that neglect here, above.

Lâle and me, Hahn Film, Berlin, 1995-96.

Lâle and I were working at Hahn Film, Berlin, in 1995-96 where I was animating and she was doing clean-up and inbetween. Renaade was a proposed new animated series and we were producing animation to introduce it. For Renaade's dance I was inspired by some dance scenes in the musical classic Singing in the Rain; what was a couch in that film became a rocking chair in my animation.

The clip above contains some of those Renaade scenes, animated by myself and cleaned up by Lâle. There is a scene in color at the end. Excuse the poor image quality of the Amiga based linetest system.

MAUREEN POLASZEK

TÜRKÇE (For English please scroll down.)

Maureen'le Berlin'de, 1989 ya da '90.

 

 

15 Nisan 2025'te yayınlanan bir Facebook paylaşımı beni hem üzdü, hem de çok şaşırttı. Berlin'de Hahn Film'de en eski tanışımız cıvıl cıvıl canlı, bazen "telaşe müdiresi" diye tanımlayabileceğimiz renkli bir kişilik, Maureen Polaszek, artık aramızda değildi. Acı haberi eşi Jürgen paylaşmıştı.

Hiçbirimiz gençleşmiyoruz, eş dost arkadaş yavaş yavaş bu dünyaya veda ederek hem bizi üzüyor, hem de ölümlü olduğumuzu hatırlatıyorlar. Artık bu akışı kabullendiğimi zannederken bu seferki haber hiç beklediğim cinsten değildi- Maureen ya da "Mo", (bazen "Mo Po") sanki her zaman bir yerlerde var olacaktı. İnternette bulduğum bir "anma sayfasına" göre 7 Ağustos1948'de Glasgow'da doğmuştu. Telaşlı tarzıyla muntazam İngilizce konuşur, hemşehrileriyle buluşunca İngilizcesini güçlü bir İskoç aksanı devralırdı. Vefatı ise 14 Nisan 2025, yani Facebook'taki paylaşımdan bir gün önce. Yer Hamburg; Jürgen ile oraya yerleşmişlerdi, onlarla kalmıştık bile!

Maureen kendi canlandırma sanatçısı değildi, ama canlandırma dünyasının bir elemanıydı, organizasyon işlerinin vazgeçilmeziydi.

Berlin'de Hahn Film'deki  ilk günlerimden beri Maureen'in bana, sonra Lâle'yle beraber bize, çok yardımı dokundu. Dublin'den Berlin'e (o günkü adıyla Batı Berlin) uçtuğum o 1989 Şubat başında beni Tegel havaalanında karşılamıştı, o andan itibaren Hahn Film'de (o günkü adıyla Gerhard Hahn Filmproduktion GmbH) çalışma ortamına alışmamda çok yol gösterici olduğu gibi şehri tanımamda bana da yarımcı oldu. Gelir gelmez Brandenburg Kapısı'nda Berlin duvarına, duvarın tamamen içinde kalan Havel gölüne götürdüğünü, stüdyonun çalışanlara kiraladığı dairelerden bana düşene beni yerleştirdiğini ve stüdyo kesesinden eşya aldığını hatırlıyorum- küçük bir televizyon dahil. Onunla Doğu Alman yayınlarına bakar, burnumuzun dibindeki o yabancı dünyayı merak ederdim. 

Bunlar bana özel davranışlar değildi; herkese öyle yardımcı, arkadaşça davranırdı. Benden bir süre sonra stüdyaya katılan Şahin Ersöz'e Maureen'in aramızdan ayrılışını haber verince şöyle bir karşılık verdi: (İngilizceden tercüme.)

"Maureen'in haberini almak beni üzdü. Hayatımızın daima tatlı anılar ve nostaljiyle dönüp baktığım bir döneminin bir parçasıydı.

"Bana daima kibar davrandı, aptal yeğenin sabırlı teyzesi gibi."

Kocası Jürgen Almandı, kendisi de çok iyi Almanca konuşurdu. Dili benim de öğrenmem için kendi okuyup sevmiş olduğu Michael Ende'nin Momo isimli romanını bana ödünç verdi. ("Mo" ve "Momo", ne tesadüf!) Hafta sonlarında yaptığım kafe kahvaltılarında bir sözlükle birlikte o koca kitabı satır satır okuyarak anlamaya çalıştım. Aylar sürdü, ve kitap bitti. Bu başarımdan o kadar mutlu oldum ki okuduğum bu ilk Almanca kitabı saklamak istedim. Maureen'e kitabın yenisini aldım, kendi elimdeki yorgun baskıyı sakladım.

Üzücü haberi alınca kitabı tekrar okuma isteği geldi ve o zaman unutmuş olduğum bir detayla karşılaştım. Maureen sayfa kenarlarında notlar tutmuştu! Elle, kurşun kalemle tutulmuş bu notlar elimdeki kitabı bugün daha da değerli yapıyor.

Bir de herşeyi videoya kaydetme hastalığım var, o sayede kaybettiğim birçok insan gibi Maureen'in de sesli, hareketli görüntüleri bizimle kalıyor.

Biz Türkiye'ye döndüğümüz yıllarda da (ki tekrar tekrar döndük) Hahn Film'den gelen işlerde temas ettiğimiz kişi oldu. Hamburg'da Little Green Bag şirketini kurunca da bizi unutmadı; o sırada kocası Jürgen de kendi çalıştığı Trickompany'den iş gönderiyordu. Uzakta oldukları, sık görüşemediğimiz hâlde bağlarımız kuvvetliydi.

Son olarak Facebook'ta gördüğüm o üzücü habere verdiğim karşılığı burada da paylaşmak istiyorum. (İngilizceden tercüme.)

"O kadar pırıl pırıl, canlı bir insandı, hayatımın en heyecan verici dönemi olacak günlere öyle bir pırıltı ilave etmişti ki... herhâlde Lâle de öyle düşünüyordur. Kalbimizde ve tabii ki videolarımızda yaşamaya devam edecektir." 

 

 Jürgen ve Maureen Berlin Schwedter Straße'deki stüdyoda, 1991.

 Jürgen and  Maureen at the Schwedter Straße studio, Berlin, in 1991.

 

ENGLISH:

With Maureen in Berlin, 1989 or '90.

 

 

I was taken aback as well as distressed by a bit of news shared on Facebook on April 15th 2025. Maureen Polaszek, our earliest acquaintance from Hahn Film in Berlin, a bright and lively personality bordering on panicky, had passed away. The distressing news had been shared by her husband Jürgen.

We are none of us getting younger. Not only are we sad to see friends and relations bid us farewell one by one, we are also reminded of or own mortality. Though I thought I had accepted this as the natural flow of things, it had never occured to me that this could apply to Maureen or "Mo" (sometimes "Mo Po") who would always continue to exist somewhere. From a "memorial site" I found on the Internet I found out that she was born in Glasgow on August 7th 1948. She spoke fine English in her own typical hurried style but when she met a compatriot she instantly switched to a Scottish brogue. She passed away a day before the post on April 14th in Hamburg, where she and Jürgen had settled; indeed, we had even stayed with them.

Maureen was not herself an animation artist but she was a part of the world of animation as an indispensible organizer.

From my very first day at Hahn Film in Berlin Maureen has been very helpful to me, and later, to Lâle as well. She was the one who first picked me up at Tegel airport when I flew from Dublin to Berlin (then East Berlin) at the beginning of February 1989. From that moment onwards she helped me settle in and adapt to Hahn Film (then Gerhard Hahn Filmproduktion GmbH) as well as get to know the city. I remember how, as soon as I arrived, she took me to see the Berlin Wall at the Brandenburg gate, and also to the Havel lake that lies completely within the perimeter of the Wall, and how she took me to the apartment that I was to rent from the studio and provided it with basic furniture on the Studio's expense, like a small TV set. I watched East German television on that set, wondering about that foreign world so near yet so far away. 

This was not special treatment reserved for me; she was just as helpful and friendly towards everybody. My friend Şahin Ersöz had arrived at the studio shortly afterwards; when I wrote and told him about Maureen's passing this was his reaction:

"I am sorry to hear about Maureen. She was a part of a very interesting period of our lives that I have always looked back with fond memories and nostalgia. 

"She was always kind to me like a patient aunt with an idiot nephew."

Her husband Jürgen was German. She spoke fine German herself. To help me learn the language as well she lent me her copy of Michael Ende's Momo, a novel she herself had read and enjoyed. ("Mo" and "Momo"; what a coincidence!) I took that book along for my weekend café breakfasts and with the aid of a dictionary tried to understand it a line at a time. It took months, but I finished it. I was so thrilled with my success that I wanted keep this first book I read in German. I bought Maureen a fresh copy and kept the battered volume for myself.

When I heard the sad news I felt the urge to read it again, and that's when I came across a detail I had forgotten. Maureen had taken notes on the margins! Hand-written with pencil, these notes make the volume I have even more precious!

I also have an obsession of videotaping everything; thanks to that, Maureen remains with us, as do many other departed dear ones. 

In the years we returned to Turkiye (and we returned several times) she remained our contact person with the work sent to us by Hahn Film. She did not forget us when she founded her own company, The Little Green Bag, in Hamburg. At that time Jürgen was our contact person with Trickompany, also sending us occasional work. Though distance separated us and we didn't see each other often, our bond remained strong.

In closing, I would like to quote my own comment to that sad news I saw on Facebook:

"She was such a bright and lively person, added such a sparkle to what turned out to be the most exciting part of my life, and I suspect, Lâle's as well. She will live on in our hearts, as well as in our videotapes!"

2ZLER x 8 - THE TWINS x 8

TÜRKÇE (For English please scroll down):

Bizim Beter 2zler Emre ve Sina sekiz yaşlarını doldurdular bile ve ben de doğduklarından beri devam ettirdiğim gelenekle bir doğum günü resmi hazırladım. (Bkz: "Bir Yıldır 'Dede'", 25 Şubat 2018, "2x2", 25 Şubat 2019, "2zler 3ledi", 26 Şubat 2020, "Süper 2zler x 4", 23 Mart 2021,"2zler x 5" 2 Mart 2022, "2zler x 6", 16 Temmuz  2023, ve "2zler x 7", 24 Mart 2024.

Sina, Emre ve babaları Gökmen.

Bu sene doğum günlerinden kısa bir süre önce ailece Bulgaristan'da Borovet'e kayak tatiline gittiler, ben de bu senenin teması olarak kayak maceralarını seçtim.  Resimde 2zleri kayaklarıyla haşince yokuşaşağı vınlarken ve bu arada babalarını savururken resmettim. Renkleri Lâle seçti; çoğu zaman öyle yaparız  zaten.

Duydum ki gerçekte yokuşaşaığı rahatça kayan babaları, sağa sola savrulanlar 2zlerin kendileriymiş. Buna sanatçının yorumu deyip geçelim.

Resmi doğum günlerinde elektronik olarak paylaştım. Elden vermek ancak dün kısmet oldu. Lâle ile İzmit'e gittik, bir doğum günü pastası aldık ve akşam evlerinde ortaya koyup ailece etrafında toplandık.

Çocuklar doğum günlerinde pastalarını yemişler tabii; eksik olan benim doğum günü pastammış! Benim doğum günümde Kırklareli'ndeydiler ve beraberdik ama sucuk ekmek ve profiterol yeterli gelmemiş; doğum günü benim olduğu hâlde pasta yiyememeği bir haksızlık olarak nitelendirmişler!

Dün bu eksiklik telâfi edildi. Neticede dört mumla benim, 2zlerin ve doğum günü yaklaşan Zeynep'in doğum günleri kutlandı. Bana şeker yasak olduğu için yiyemedim, kutlamayı çekmekte olduğum için mum bile üfleyemedim. Ama 2zler muratlarına erdiler ya!

Duyduğuma göre pasta da çok güzelmiş!

Soldan sağa arka sıra Linda, Gökmen, Lâle, ben, ön sıra Ceyda, Sina, Emre ve Zeynep!

2zlerin 8 yaş doğum günü resmi- Birthday drawing for the Twins, now that they are 8!

 

ENGLISH:

Emre and Sina, the Terrible Twins, are 8 already. Carrying on a tradition that has been uninterrupted since their birth, I made a birthday drawing to mark the occasion. (See: "'Grandpa' for a Whole Year", 25 Şubat- February 2018, "2x2", 25 Şubat-February 2019, "The Twins are Three", 26 Şubat- February 2020, "Supertwins x 4", 23 Mart- March 2021, "The Twins x 5", 2 Mart- March 2021, "The Twins x 6", 16 Temmuz-July 2023, and  "The Twins x 7", 24 Mart-March 2024.)

Sina & Emre with their father Gökmen.

This year they went on a skiing holiday to Borovet, Bulgaria, shortly before their birthday, so their skiing adventure provided the theme for this year's birthday image. I drew the twins wildy zooming downhill, throwing their daddy off balance. Lâle selected the colors for me, as she usually does. 

I heard later that it was really their daddy who swooshed down masterfully, and the twins were the ones to take tumbles, but let's just say I exercised artistic license and leave it at that!

I shared the drawing electronically on their birthday. It wasn't until yesteday that we could finally hand it over physically. Lâle and I went to Izmit, bought a birthday cake, and gathered around it en famille in the evening.

Naturally, the kids had already had their birthday cake (and ate it too) on their birthday; it seems the "missing cake" was mine! You see, the kids were in Kırklareli on my birthday and we were all together, but having sujuk (dried sausage) in bread, plus profiterole (pastry rolls in chocolate sauce), did not compensate for the absence of a proper birthday cake; even though that birthday was mine, not theirs. They considered it unfair to be deprived of a birthday cake on anybody's birthday!

Yesterday, this unaceptable situation was rectified. With four candles, we celebrated the the birthdays of myself, the twins, and also of Zeynep, whose own birthday is approaching! Because sugar is off limits to me, I couldn't eat any. I was shooting the festivity so I didn't even get to blow the candles. But the twins were satisfied and that's what counts!

I hear the cake was delicious! 

Left to right, back row: Linda, Gökmen, Lâle, myself, front row: Ceyda, Sina, Emre, Zeynep!